Гуламреза Сабри Тебризи · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
Təbrizdə axır çərşənbə görməlidi,Kücəni, bazarı bürüyür
TəəssüflərTəəssüf edirəm –Deməliyəm bu həqiqəti.
Düşkünlük– Sərvətin, pulun nə zərəri var,Sorurlar tələbələrim məndən?
TanıyıramTanıyıram bir neçə tələbəni –Birisi əla oxuyubdu
AyrılıqlarHəmişə ayrılıq yaşayıb mənimləAna ayrılığı,
Qalx, TəbrizimQara daş, qayalar alıbdalğaların qabağını,
GənclərəHəyatı ciddi tutun əlinizdə,Öyrənin həqiqəti və inanın ona.
DoğmalıqPəncərədən baxıram –Küçəmizdən gəlib-keçənə.
SəmimiyyətBöyüklük budur ki,Əsəbi olanda saxlaya biləsən özünü.
SərvətPul barədə düşünmək boğur məni,Ruhum sıxılır,
TəklikEvdə tək idim, qorxurdum təklikdən,Yadıma düşürdü qürbətdəki
Razı deyiləmİki dünyanı yaşadıram özümdə,Bu halətdən razı deyiləm mən.
OyanınOyan, gözəl Təbrizim!Oyan, əziz xalqım!
İkilikYaxşı, pis yaşayır insanda,Yoxdu yaxşı, pis insandan ayrı,
FikirləşirəmSəhər fikirləşirdim –Niyə yoxumdu mənim
ƏvvəllərƏvvəllər qaçqınların –Çox edərdim qüssəsini.
HəyatımdaMən böyük insanlarda –təvazökarlıq gördüm.
XanımımaLondonda səhər kollecə gələndə,Yağış-çiskin, qaranlıq,
QurultaydaDünya Azərbycanlılarınınİlk qurultayı keçirildi Bakıda.
ÖyrənmişəmÖyrənmişəm ədəbi, mərifətiyoxsullardan,
XatırlayıramXatırlayıram –Mehriban əmimin ölümünü.
GərəkməzBirinin ürəyini sındırmaq –O qədər çətin deyil.
Bir günBir gün qonaq gəldi evimizə,Qızlardan birini
Ziyalı işığıLütfizadə gəldi Bakıya,Doğma Vətəninə.
Məsum nəsillərHeç bir həkim,heç bir dərman –
Səhər açılırSəhər açılır,Gecələrin qaranlığı
Sevgi axan gözlərXatırımdıdır səni –Görəndə ay işığında.
Təbrizi tərk edəndəTəbrizi tərk edirdimSəhər tezdən, avtobus dolmuşdu.
Əbədi sualBacımın on beş yaşı vardıərə gedəndə,
İnsan sevgisiSorurlar məndən –Nə üçün qaldırırsan,