Саиб Тебризи · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
بوسه از کنج لب یار نخورده است کسیره به گنجینه اسرار نبرده است کسی
Газель 6829دل نبندند عزیزان جهان در وطنیکه به یوسف ندهد وقت سفر پیرهنی
Газель 6830چه شود گر به پیامی دل من شاد کنی؟پیش ازان روز که بسیار مرا یاد کنی
Газель 6831تا کی اندیشه این عالم پرشور کنی؟دست تا چند درین خانه زنبور کنی؟
Газель 6836چند چون چشم هوسناک به هر سو بینی؟جمع شو تا هم از آیینه خود رو بینی
Газель 6837چه به هر سوی چو کوران به عصا می بینی؟چاه زیر قدم توست چو وا می بینی
Газель 6864اگر چه هست به ظاهر خراب درویشیز وصل گنج بود کامیاب درویشی
Газель 6868ازان همیشه بود تازه روی درویشیکه متصل به محیط است جوی درویشی
Газель 6888نماند دشت جنون را رمیده آهوییکه پیش وحشت من ته نکرد زانویی
Газель 6896در خاک و خون کشید مرا ترکزادهایمژگان به نازبالش دل تکیه دادهای
Газель 6910آن را که هست گردش چشم غزالهایدر کار نیست رطل گران و پیالهای
Газель 6912ای جان به قید گنبد خضرا چگونهای؟ای باده در شکنجه مینا چگونهای؟
Газель 6913طفلی کز او مراست تمنای آشتیدارد به جنگ رغبت حلوای آشتی
Газель 6941پنهان رخ چو ماه برای چه می کنی؟خون در دل نگاه برای چه می کنی؟
Газель 6950چون رشته به همواری اگر نام برآریاز گرد گریبان گهر سر بدر آری
Газель 6969تجلی سنگ را نومید نگذاشتمترس از دورباش لن ترانی
Газель 6989کشتی تن را شکستم یللیاز حجاب بحر رستم یللی
Отдельное стихотворение 32در زیر بار مهره گل نیست دست ماز اشک تاک سبحه کند می پرست ما
Отдельное стихотворение 39هر نگه صد کاسه خون می خوردتا به مژگان می رساند خویش را
Отдельное стихотворение 41لعل از کان بدخشان، گوهر از عمان طلبگنج از ویران، حضور دل ز درویشان طلب
Отдельное стихотворение 53سرشته اند به دیوانگی سرشت مرانمی توان به قلم داد خوب و زشت مرا
Отдельное стихотворение 304طبیب پست فطرت خلق را رنجور می خواهدگدای دوربین فرزند خود را کور می خواهد
Отдельное стихотворение 517گرچه خاکیم پذیرای دل و جان شده ایمچون زمین آینه حسن بهاران شده ایم
Газель 1406مشو از می گران، ترسم سبکدستان ربایندتبه زور می چو مینا از میان مستان ربایندت
Газель 1425بی طراوت نشود سرو جوانی که تراستدر شکر خواب بهارست خزانی که تراست
Газель 1426اشک لعلی است روان بر رخ چون زر که مراستبحر و کان را نبود این زر و گوهر که مراست
Газель 1427پرده شب بود ایام شبابی که مراسترگ سنگ است ز غفلت رگ خوابی که مراست
Газель 1476هر چه جز گوهر عشق است درین بحر کف استهر حیاتی که نه در عشق سرآید تلف است
Газель 1698ز ملک و مال، دل بی نیاز ما سبک استبه گل قرار نگیرد سفینه تا سبک است
Газель 1777بلای مردم آزاده، لاف یکتایی استاگر به سرو شکستی رسد ز رعنایی است