Махмуд Шабистари · Маснави
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
به جان تعظیم امر حق به جا آربدل بر خلق شفقت نیز میدار
Гульшан-и раз, глава 29کدامین نقطه را نطق است «اناالحقّ»چه گویی هرزهای بود آن مُزَبّق؟
Гульшан-и раз, глава 30«اناالحقّ» کشف اسرار است مطلقجز از حق کیست تا گوید «اناالحقّ»
Канз аль-хакайик, глава 35دلیل است ای اخی بر حشر و نشرتچنان کت نشر باشد هست حشرت
Гульшан-и раз, глава 40شنیدم من که اندر ماهِ نیسانصدف بالا رود از قعرِ عمّان
Гульшан-и раз, глава 43چه جزو است آنکه او از کلّ فزون است؟طریق جستن آن جزو چون است؟
Гульшан-и раз, глава 46ز تو هر فعل که اوّل گشت صادربدان گردی به باری چند قادر
Гульшан-и раз, глава 47قدیم و مُحْدَث از هم چون جدا شدکه این عالم شد، آن دیگر خدا شد
Гульшан-и раз, глава 50هر آن چیزی که در عالم عیان استچو عکسی ز آفتاب آن جهان است
Гульшан-и раз, глава 52حدیث زلف جانان بس دراز استچه میپرسی از او کان جای راز است
Səadətnamə, 52منشأ اعتزال شد جهنیآنکه میداشت شبهۀ وثنی
Гульшан-и раз, глава 53رخ اینجا مظهر حسن خدایی استمراد از خط جناب کبریایی است
Гульшан-и раз, глава 56شراب و شمع و شاهد عین معنی استکه در هر صورتی او را تجلی است
Гульшан-и раз, глава 57خراباتی شدن از خود رهایی استخودی کفر است ور خود پارسایی است
Гульшан-и раз, глава 61ز ترسایی غرض تجرید دیدمخلاص از ربقهٔ تقلید دیدم
Гульшан-и раз, глава 62بود محبوس طفل شیرخوارهبه نزد مادر اندر گاهواره
Səadətnamə, 89نیست مفهوم هیچ یک موقوفبر کسی جز حقیقت موصوف
Səadətnamə, 103در جهانی که خالی از ستم استسبب فعل و غایتش بهم است
Səadətnamə, 118کودکی دید عکس خود در آبزان بترسید و بانگ زد کای باب
Гульшан-и раз, глава 1به نام آن که جان را فکرت آموختچراغ دل به نور جان برافروخت
Канз аль-хакайик, глава 2چه فرقست ای پسر از جسم تا جانچنان دان فرق از اسلام و ایمان
Канз аль-хакайик, глава 3چه نیکو گفت آن پیر سخندانبدان عامی سرگردان و حیران
Гульшан-и раз, глава 4مرا گفتی بگو چِبْوَد تفکّرکز این معنی بماندم در تحیّر
Канз аль-хакайик, глава 9ز خشم و شهوت و از حرص و کینهتهی کن ای پسر امروز سینه
Канз аль-хакайик, глава 10هر آن امری که فرمودت به جای آربه کعبه روی خود سوی خدا آر
Гульшан-и раз, глава 24که شد بر سرِّ وحدت واقف آخرشناسای چه آمد عارف آخر
Канз аль-хакайик, глава 24اگر تو خوی خوش داری به هر کاراز آن خویت بهشت آید پدیدار
Гульшан-и раз, глава 28ندارد باورت اکمه ز الوانوگر صد سال گویی نقل و برهان
Канз аль-хакайик, глава 29خوشا وقت کسان عهد مهدیخوشا آن کودکان مهد مهدی
Гульшан-и раз, глава 31من و ما و تو و او هست یک چیزکه در وحدت نباشد هیچ تمییز