Хагани Ширвани · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
کو صبح که بار شب کشیدمدر راه بلا تعب کشیدم
Газель 223نماند اهل و رنگی که من داشتمبرفت آب و سنگی که من داشتم
Газель 234دل بشد از دست دوست را به چه جویمنطق فروبست، حال دل به چه گویم
Газель 237گفتم آه آتشین بس کن، نه من خاک توامنه مسلسل همچو آبم تا هوسناک توام؟
Газель 240کفر است راز عشقت پنهان چرا ندارمدارم به کفر عشقت ایمان چرا ندارم
Газель 242به میدان وفا یارم چنان آمد که من خواهمز دیوان هوا کارم چنان آمد که من خواهم
Газель 257دل را به غم تو باز بستیمجان را کمر نیاز بستیم
Газель 276ای صبح مرا حدیث آن مه کنای باد، مرا ز زلفش آگه کن
Газель 280دلم دردمند است باری برافکنبر افکندهٔ خود نظر بهتر افکن
Газель 290در یک سخن آن همه عتیبش بیندر یک نظر این همه فریبش بین
Газель 307در دستت اوفتادم چون مرغ پر بریدهدر پیشت ایستادم چون شمع سر بریده
Газель 310در صبوح آن راح ریحانی بخواهدانهٔ مرغان روحانی بخواه
Газель 326ای سرو غنچه لب ز گلستان کیستیوی ماه روزوَش ز شبستان کیستی
Газель 331این چه شور است آخر ای جان کز جهان انگیختیگرد فتنه است اینکه از میدان جان انگیختی
Газель 333تا بیش دلم خراب داریدل بیش کند ز جانسپاری
Газель 348دیدی که هیچگونه مراعات من نکردیدر کار من قدم ننهادی به پایمردی
Газель 349ز بدخویی دمی خو وانکردیمراعاتی به جای ما نکردی
Газель 361صید توام فکندی و در خون گذاشتیصیدی ز خون و خاک چرا برنداشتی
Касыда 36تا دل من دل به قناعت نهادملک جهان را به جهان بازداد
Касыда 52دیر خبر یافتی که یار تو گم شدجام جم از دست اختیار تو گم شد
Касыда 65گوئیی کز عشق او یک شهر جان افشاندهاندزر و سر بر عشوهٔ آن عشوهدان افشاندهاند
Касыда 129مرغ شد اندر هوا رقص کنان صبحدمبلبله را مرغوار وقت سماع است هم
Касыда 145در این دامگاه ارچه همدم ندارمبحمدالله از هیچ غم غم ندارم
Касыда 219جان سگ دارم به سختی ورنه سگجان بودمیاز فغان زار چون سگ هم فرو ناسودمی
Рубаи 26کس از رخ چون ماه تو بر برنگرفتتا صد دامن ز چرخ گوهر نگرفت
Рубаи 48خاقانی را شکسته دیدی به درستگفتی که ز چاره دست میباید شست
Рубаи 72تب داشتهام دو هفته ای ماه دو هفتتبخال دمید و تب نهایت پذرفت
Рубаи 78رخسار تو را که ماه و گل بندهٔ اوستلشکرگه آن زلف سر افکندهٔ اوست
Рубаи 114آنجا که قضا رهزن حال تو شودگر خانه حصار است وبال تو شود
Рубаи 132چون درد تو بر دلم شبیخون آورددندانت موافق دلم گشت به درد