Хагани Ширвани
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
هر کو در نقص دید در خودکاملتر اهل دین شمارش
Кыта 213گنج فضائل افضل ساوی شناس و بسکز علم مطلق آیت دوران شناسمش
Кыта 216من که خاقانیم نموداریمختصر دیدهام ز طالع خویش
Кыта 225خسروا خاقانی عذرا سخن هندوی توستهندوئی را ترک عذرا دادی احسنت ای ملک
Кыта 251غم عمری که شد چرا نخورمغم روزی ابلهانه خورم
Кыта 252رفیقا شناسی که من ز اهل شرواننه از بیم جان در شما میگریزم
Кыта 268این غَر غَرچه جغد دمن استنیست او را چو همای اصل کریم
Кыта 269چشم خونین همه شب قامت شب پیمایمتا ز خونین جگرش لعل قبا آرایم
Кыта 285تا ز شروان دورم اعدا راست آسایش چنانکاصدقا را بود در نزدیکی آرایش ز من
Кыта 287منم که همچو کمان دستمال ترکانمهمه ز غمزه خدنگ آخته به کینهٔ من
Кыта 290خواجه موشی است زیر بر به کمینگربه چشم و پلنگ خشم از کین
Кыта 306راز دارم مرا ز دست مدهبیخودان را به خودپرست مده
Кыта 313نیک مردی کجاست خاقانیکه در او درد مردمی یابی
Кыта 324پاکا ملکا قدّ فلک راجز بهر سجود خم نکردی
Кыта 326اگر معزی و جاحظ به روزگار منندیبه نظم و نثر همانا که پیشکار منندی
Кыта 329آفاق زیر خاتم خوارزم شاهی اَستمانا ز بخت یافت نگین پیمبری
Кыта 331رو که سوی راستی بسیج نداریمایه به جز طبع پیچ پیچ نداری
Кыта 339ای بزم تو فروخته رایات خرمیدر شان عهدت آمده آیات محکمی
Кыта 343گر از غم خلاصی طلب کردمیهم از نای نوشی سبب کردمی
Газель 11جام می تا خط بغداد ده ای یار مراباز هم در خط بغداد فکن بار مرا
Газель 58شوری ز دو عشق در سر ماستمیدان دل، از دو لشکر آراست
Газель 60آن نازنین که عیسی دلها زبان اوستعودالصلب من خط زُنارسان اوست
Газель 64کیست که در کوی تو فتنهٔ روی تو نیستوز پی دیدار تو بر سر کوی تو نیست
Газель 67دل را ز دم تو وامْ روزی استوز صاف تو دُردِ خام روزی است
Газель 75یارب آن خال بر آن لب چه خوش استبر هلالش نُقَط از شب چه خوش است
Газель 86با او دلم به مهر و محبت نشانه بودسیمرغ وصل را دل و جان آشیانه بود
Газель 87طریق عشق رهبر برنتابدجفای دوست داور برنتابد
Газель 96عشق تو چون درآید شور از جهان برآیددلها در آتش افتد دود از میان برآید
Газель 103عشق تو به هر دلی فرو نایدو اندوه تو هر تنی نفرساید
Газель 111پردهٔ نو ساخت عشق، زخمهٔ نو درفزودکرد به من آنچه خواست، برد ز من آنچه بود