Хагани Ширвани
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
شوریده کرد ما را عشق پری جمالیهر چشم زد ز دستش داریم گوشمالی
Газель 326ای سرو غنچه لب ز گلستان کیستیوی ماه روزوَش ز شبستان کیستی
Газель 333تا بیش دلم خراب داریدل بیش کند ز جانسپاری
Газель 348دیدی که هیچگونه مراعات من نکردیدر کار من قدم ننهادی به پایمردی
Газель 349ز بدخویی دمی خو وانکردیمراعاتی به جای ما نکردی
Газель 352دوست داری که دوستدار کُشیهر دلی را هزار بار کشی
Газель 361صید توام فکندی و در خون گذاشتیصیدی ز خون و خاک چرا برنداشتی
Газель 381عتاب رنگ به من نامهای فرستادیمرا به پردهٔ تشریف راه نو دادی
Газель 389داور جانی، پس این فریاد جان چون نشنوییارب آخر یارب فریاد خوان چون نشنوی
Касыда 16ای رای تو صیقل اختران راافسر توئی افسر سران را
Касыда 32صبح تا آستین برافشانده استدامن عنبر تر افشانده است
Касыда 45دست درافشان چو زی تیغ درفشان آوردنسر گردون را به خوان تیغ مهمان آورد
Касыда 46صبح چون زلف شب براندازدمرغ صبح از طرب پر اندازد
Касыда 58الصبوح ای دل که جان خواهم فشانددست هستی بر جهان خواهم فشاند
Касыда 62می و مشک است که با صبح برآمیختهاندیا بهم زلف و لب یار درآمیختهاند
Касыда 67شب روان در صبح صادق کعبهٔ جان دیدهاندصبح را چون محرمان کعبه عریان دیدهاند
Касыда 86سر چه سنجد که هوش میبشودتن چه ارزد که توش میبشود
Касыда 92صفتی است حسن او را که به وهم در نیایدروشی است عشق او را که به گفت بر نیاید
Касыда 94ایام خط فتنه به فرق جهان کشیدلنتفلحوا به ناصیهٔ انس و جان کشید
Касыда 95بیدقی مدح شاه میگویدکوکبی وصف ماه میگوید
Касыда 99ای نهان داشتگان موی ز سر بگشاییدوز سر موی سر آغوش به زر بگشایید
Касыда 110هین که به میدان حسن رخش درافکند یاربیش بهاتر ز جان نعل بهایی بیار
Касыда 129مرغ شد اندر هوا رقص کنان صبحدمبلبله را مرغوار وقت سماع است هم
Касыда 204الوداع ای کعبه کاینک وقت هجران آمدهدل تنوری گشته و زو دیده طوفان آمده
Касыда 213دوش که صبح چاک زد صدرهٔ چرخ عنبریخضر درآمد از درم صبحوش از منوری
Рубаи 6میساخت چو صبح لالهگون رنگ هوابا توبهٔ من داشت نمک جنگ هوا
Рубаи 7عیسیلب و آفتابروئی پسرازنّارخط و صلیبموئی پسرا
Рубаи 10ای دوست اگر صاحب فقری و فناباید که شعورت نبود جز به خدا
Рубаи 14ای تیغ تو آب روشن و آتش نابآبی چو خماهن، آتشی چون سیماب
Рубаи 53تندی کنی و خیره کشیت آئین استتو دیلمی و عادت دیلم این است