Хагани Ширвани
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
خاقانی را گلی به چنگ افتاده استکز غالیه خالش چو سنگ افتاده است
Рубаи 67چون سوی تو نامهای نویسم ز نخستیا از پی قاصدی کمر بندم چست
Рубаи 79شب چون حُلی ستاره در هم پیوستماهم چو ستارگان، حلیها بربست
Рубаи 87آن گل که به رنگ طعنه در می کرده استبا عارض تو برابر کی کرده است
Рубаи 89غار سپید است پناهی دهدتوز بالش نقره تکیهگاهی دهدت
Рубаи 90قالب نقش بندی لاهوت استگلخن ابلیس و چه هاروت است
Рубаи 99چون قهر الهی امتحان تو کندحصن تو نهنگ جانستان تو کند
Рубаи 107معشوق ز لب آب حیات انگیزدپس آتش تب چرا ازو نگریزد
Рубаи 140امشب نه به کام روزگار است آن مردناخورده شراب در خمار است آن مرد
Рубаи 141در باغ شعیب و خضر و موسی نگریدتا چشمهٔ خضر و ماه و شعری نگرید
Рубаи 145رخسار تو را که ماه و گل بنده بودلشکرگه آن زلفِ سرافکنده بود
Рубаи 153خاقانی را جور فلک یاد آیدگر مرغ دلش زین قفس آزاد آید
Рубаи 173گفتم به دل ار چو نی ببرندم سرننشینم تا نخایم آن شکر تر
Рубаи 178ای چشم تو فتنهٔ فلک را قلوزهجران تو شیر شرزه را گیرد بز
Рубаи 199در عشق تو شد موی زبانم به گزافکان موی میان ز غم دلم کرد معاف
Рубаи 201ای درد چو بیدرد ز حالم غافلبر گردن او بستهٔ مهری از دل
Рубаи 206ای بدر همال قدر خورشید جمالکیوان دل مشتری رخ زهره مثال
Рубаи 210از کوی تو ای نگار زاری بردیمآشفته دلی و بیقراری بردیم
Рубаи 214ای پیش تو مهر و ماه و تیر و بهرامبر جیس و زحل، زهره حمل ثور غلام
Рубаи 268خاقانی از اول که دمی داشت فزونمیبود درون پرده چون پرده درون
Рубаи 273گر خاک ز من به اشک خون پالودننالید، منال کو گه آسودن
Рубаи 276امروز به حالی است ز سودا دل منترسم نکشد بیتو به فردا دل من
Рубаи 277خاقانی را غم نو و درد کُهُنآورد بدین یک نفس و نیم سُخُن
Рубаи 280کو آن می دیرسال زودافکن تومحراب دل من ز حیات تن تو
Рубаи 296ای کرده ز نور رای تو دریوزهاز قرص منیر رای تو هر روزه
Рубаи 298خواهی که شود دل تو چون آئینهده چیز برون کن از میان سینه
Рубаи 299خاقانی را بیقلم کاتب شاهانگِشت شد انگُشت و قلم ز آتش آه
Рубаи 336هر نیمه شبم تبم مرتب بینیناخن چو فلک، عرق چو کوکب بینی
Рубаи 342از شهر تو رفت خواهم ای شهرآرایجان را به وداع کوتهی رو بنمای
Рубаи 347خاقانی اگر سرزدهٔ یار آییدر سرزدگی مگر کُلهدار آیی