Хагани Ширвани
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
شهر زوری گدا بود خاصهکش به بغداد پرورش کردند
Кыта 176ای امیر امرای سخن و شاه سخابه سخن مثل عطارد به سخا چون خورشید
Кыта 196گر کهان مه شدند خاقانیتو در ایشان به مهتری منگر
Кыта 215سفرهای و بر او چو سفرهٔ گلاز برون سرخ و از درون زردیش
Кыта 221تا به خط شط ارجیش درنگ است مرابحر ارجیش ز طبعم صدف افزود صدف
Кыта 233امشب من و اوحد و مؤیدهر سه دو حدیث رانده یکدم
Кыта 234بیش بیش است فضل خاقانیدولتش کم کم آمد از عالم
Кыта 239هر خشک و تر که داشتم از غم بسوختمهر بال و پر که داشتم از دم بسوختم
Кыта 246آن به من میرسد ز سختی و رنجکه به جان مرگ را خریدارم
Кыта 247در دهر سیه سپیدم افکندبخت سیه سپید کارم
Кыта 254فلک خاک در میر است و من هماز آن مدحش به آب زر نویسم
Кыта 260من که خاقانیم به هیچ بدیبد نخواهم که اوست یزدانم
Кыта 264به خدائی که در خدائی اوهیچگونه ریا نمیبینم
Кыта 265منکوب طبعم آوخ و منکوس طالعمبر عالم سبک سر از آن سر گران بوم
Кыта 267خاقانیا نجات مخواه و شفا مبینکهآرَد شفات علت و زاید نجات، بیم
Кыта 271کو نُزل عاشقان که به منزل رسیدهایمجان نورهان دهیم که نادیده دیدهایم
Кыта 280ز آل غانم اگرچه نفعی نیستباری آسودهاند عالمیان
Кыта 281از کمال توست خاقانی نه از نقصان که دهراز نهان آب رخت خواهد به عمدا ریختن
Кыта 284خیره کشا، بد کنشا، ظالما!این همه نیکان مکش و بد مکن
Кыта 291زین کلک من که سحر طرازی است راستیندست زمانه راست طرازی بر آستین
Кыта 292لوریی گفت مرا در عرفاتکه می و بنگ نگیرم پس از این
Кыта 293به نسبت از تو پیمبر بنازد ای سیدکه از بقا نسب ذات توست حاصل ازو
Кыта 305زهی عقد فرهنگیان را میانهمیان پیشت اصحاب فرهنگ بسته
Кыта 314اهل دلی ز اهل روزگار نیابیانس طلب چون کنی که یار نیابی
Кыта 319یک مشت خاکی ارچه دربند کاخ و کوخیبرگ از خدا طلب کن بگذار شاخ و شوخی
Кыта 327گر دیده یک اهل دیده بودیدل مژده پذیر دیده بودی
Кыта 333صدرا تو را جلالت اسکندر است لیکخضری که آب علم ز بحر یقین خوری
Кыта 334رضیت بما قسم الله لیو فوضت امری الی حالقی
Кыта 336بس کن از سودای خوبان داشتن خاقانیاکز سر سودا خرد را در سر آرد خیرگی
Кыта 340چراغ کیان کشته شد کاش منبه مرگش چراغ سخن کشتمی