Хагани Ширвани
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
غم کرد ریاض، جانِ مه و سال مراآئینه ندارد دلِ خوشحال مرا
Рубаи 22گم شد دل خاقانی و جان بر دویَک استوز غدر فلک خلاص را هم به شک است
Рубаи 28خاقانی از آن ریزشِ همّت که تو راستجستن ز فلک ریزهٔ روزی نه رواست
Рубаи 35در ظاهر اگر دست نظر کوتاه استدل را همه جا یاد تو خضر راه است
Рубаи 50صبح شب برنائی من بوالعجب استیک نیمه ازو روز و دگر نیمه شب است
Рубаи 54آن دل که ز دیده اشک خون راند رفتو آن جان که وجود بر تو افشاند رفت
Рубаи 68نور رخ تو طلسم خورشید شکستخورشید ز شرم سایه از خلق گسست
Рубаи 73از دست غم انفصال میجویی، نیستبا ماه نو اتصال میجویی، نیست
Рубаи 75بپذیر دلی را که پراکندهٔ توستبرگیر شکاری که هم افکندهٔ توست
Рубаи 84Служить я страсти больше не хочу.Я сердце делу горечи учу.
Рубаи 88ای صید شده مرغ دلم در دامتمن عاشق آن دو لعل میگون فامت
Рубаи 113این بند که بر دلم کنون افکندندنقبی است که بر خانهٔ خون افکندند
Рубаи 147صد باره وجود را فرو ریختهاندتا همچو تو صورتی برانگیختهاند
Рубаи 148آهو بودی پلنگ بدساز مگردگرگ آشتیی بکن سرافراز مگرد
Рубаи 155دلها همه در خدمت ابروی تواَندجانها همه صید چشم جادوی تواَند
Рубаи 167خاقانی را ذم کنی ای دِمنهٔ عصرکو شَترَبه است و شیر نر احمد نصر
Рубаи 174ای چرخ مَهَم را ز سفر باز آوردر ره دلش از راه ببر باز آور
Рубаи 176هر کس که شود به مال دنیا فیروزدر چشم کسان بزرگ باشد شب و روز
Рубаи 192خاقانی اسیر توست مازار و مکشصیدی است فکندهٔ تو بردار و مکش
Рубаи 196خاقانی را طعنه مزن زهر آمیغکز حکم شما نه ترس دارد نه گریغ
Рубаи 207سوزی که در آسمان نگنجد دارموان ناله که در دهان نگنجد دارم
Рубаи 208من میوهٔ خام سایه پرورد نیمجز چشمهٔ خورشید جهانگرد نیم
Рубаи 216چون از چشم بتان فسون ساز کنممیزیبد اگر دعوی اعجاز کنم
Рубаи 224آزار کنی و جور فرمائی همرحمت نکنی و روی ننمائی هم
Рубаи 237نونو غم آن راحت جان من دارمجوجو جانی در این جهان من دارم
Рубаи 252خاقانی را که هست سلطان سخنصد لعل فزون نهاد در کان سخن
Рубаи 283ای شاه بتان، بتان چون من بندهٔ تودر گریهٔ تلخم از شکرخندهٔ تو
Рубаи 285ای چشم بد آمده میان من و توداده به کف هجر عنان من و تو
Кыта 7ای در برگزیده که غواص کردهایدر بحر فکر خاطر دردانه سنج را
Кыта 14من به ری عزم خراسان داشتمز آن که جان بود آرزومندش مرا