“Əlli beş ildir “Leyli və Məcnun”da tar çalıram”.Tarzən Bəhram Mansurov

Çal, çal yorulmasın qoy o barmaqlar,sevinc pərdəsində qəm, qubar çalır.Dünyada hər kəsin bir Leylisi var,kimi qələm çalır, kimi tar çalır.

Mənə ürək verib, sənə qol-qanad,Məhəbbət əyləncə, oyuncaq olmaz.Sevmək – vətəndaşlıq borcudu ustad,vətəndə vətənsiz yaşamaq olmaz.

Böyük Üzeyirin doğma sənəti,xallar – Füzulinin fəryad səsiydi.Bir qadın qəlbinin ilk məhəbbəti,hələ oxunmamış Şərq nəğməsiydi.

Bəlkə də taleyi beləymiş onun,bir əsrə bəs oldu bir ömrün qəmi.Leylini səhrada itirdi Məcnun,səhnədə sən tapdın ay Bəhram əmi.

Xətrinə dəyməsin qoy bu zarafat,bilirəm böyükdü eşqin, ülfətin.Bu əlli beş ildə amma ay ustad,Leylini Məcnuna verə bilmədin.

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О родине