صراف سخن به لفظ چون زردر رشته چنین کشید گوهر

کز نقد کنان حال مجنونپیری سره بود خال مجنون

صاحب هنری حلال‌زادههم خاسته و هم اوفتاده

در نام سلیم عامری بوددر چاره‌گری چو سامری بود

آن بر همه ریش مرهم اوبودی همه ساله در غم او

هر ماه ز جامه و طعامشبردی همه آلتی تمامش

یک روز نشست بر نجیبیشد در طلب چنان غریبی

می‌تاخت نجیب دشت بر دشتدیوانه چو دیوباد می‌گشت

تا یافت ورا به کنج کوهیآزاد ز بند هر گروهی

بر وحشت خلق راه بستهوحشی دو سه گرد او نشسته

دادش چو مسافران رنجوراز بیم ددان سلامی از دور

مجنون ز شنیدن سلامشپرسید نشان و جست نامش

گفتا که منم سلیم عامرسرکوب زمانهٔ مقامر

خال تو ولی ز روی تو فردروی تو به خال نیست در خورد

تو خود همه چهره خال گشتییعنی حبشی مثال گشتی

مجنون چو شناخت پیش خواندشهم زانوی خویشتن نشاندش

جستن خبری ز هر نشانیوآسود به صحبتش زمانی

چون یافت سلیمش آنچنان عوربی گور و کفن میان آن گور

آن جامهٔ تن که داشت در بارآورد و نمود عذر بسیار

کاین جامه حلالی است در پوشبا من به حلال‌زادگی کوش

گفتا تن من ز جامه دور استکاین آتش تیز و آن بخور است

پندار در او نظاره کردمپوشیدم و باز پاره کردم

از بس که سلیم باز کوشیدآن جامه چنانکه بود پوشید

آورد سبک طعام در پیشحلوا و کلیچه از عدد بیش

چندانکه در او نمود نالهزان سفره نخورد یک نواله

بود او ز نواله خوردن آزادزو می‌ستد و به وحش می‌داد

پرسید سلیم کی جگر سوزآخر تو چه می‌خوری شب و روز؟

از طعمه تواند آدمی زیستگر آدمی‌ای طعام تو چیست؟

گفت ای چو دلم سلیم نامتتوقیع سلامتم سلامت

از بی‌خورشی تنم فسرده استنیروی خورندگیش مرده است

خو باز بریدم از خورش‌هافارغ شده‌ام ز پرورش‌ها

در نای گلوم نان نگنجدگر زانکه فرو برم برنجد

زین‌سان که منم بدین نزاریمستغنی‌ام از طعام‌خوار‌ی

اما نگذارم از خورش دستگر من نخورم خورنده‌ای هست

خوردی که خورد گوزن یا شیرایشان خایند و من شوم سیر

چون دید سلیم کان هنرمنداز نان به گیاه گشته خرسند

بر رغبت آن درشت‌خواریکردش به جواب نرم یاری

کز خوردن دانه‌های ایامبس مرغ که اوفتاد در دام

آن‌را که هوای دانه بیش استرنج و خطر زمانه بیش است

هر کو چو تو قانع گیاه استدر عالم خویش پادشاه است

روزی ملکی ز نامدارانمی‌رفت به رسم شهریاران

بر خانهٔ زاهدی گذر داشتکان زاهد از آن جهان خبر داشت

آمد عجبش که آنچنان مردمأوا گه خود خراب چون کرد

پرسید ز خاصگان خود شاهکاین شخص چه می‌کند در این راه‌؟

خوردش چه و خوابگاه او چیست؟اندازه‌اش تا کجا و او کیست؟

گفتند که زاهدی است مشهوراز خواب جدا و از خورش دور

از خلق جهان گرفته دوریدرساخته با چنین صبوری

شه چون ورق صلاح او خواندبا حاجب خاص سوی او راند

حاجب سوی زاهد آمد از راهتا آوردش به خدمت شاه

گفت ای ز جهان بریده پیوندگشته به چنین خراب خرسند

یاری نه، چه می‌کنی در این کار‌؟قوتی نه، چه می‌خوری در این غار‌؟

زاهد قدری گیاه سودهاز مطرح آهوان دروده

برداشت بدو که خوردم این استره‌توشه و ره‌نورد‌م این است

حاجب ز غرور پادشاییگفتش که در این بلا چرایی؟

گر خدمت شاه ما کنی سازاز خوردن این گیا رهی باز

زاهد گفتا چه جای این استاین نیست گیا گل‌انگبین است

گر تو سر این گیا بیابیاز خدمت شاه سر بتابی

شه چون سخنی شنید از این دستشد گرم و ز بارگی فرو جست

در پای رضای زاهد افتادمی‌کرد دعا و بوسه می‌داد

خرسند همیشه نازنین استخرسندی را ولایت این است

مجنون ز نشاط این فسانهبرجست و نشست شادمانه

دل داد به دوستان زمانیپرسید ز هر کسی نشانی

وانگاه گرفت گریه در پیشپرسید ز حال مادر خویش

کان مرغ شکسته بال چون است؟کارش چه رسید و حال چون است؟

با اینکه ازو سیاه‌رویمهم هندوک سیاه اویم

رنجور تن است یا تنومند‌؟هستم به جمالش آرزومند

چون دید سلیم کان جگر ریشدارد سر مهر مادر خویش

بی کان نگذاشت گوهرش راآورد ز خانه مادرش را

Majnún's distracted state was not unknownWhere to the wretched kindness could be shown;

— A wealthy chieftain (Selim was his name),Whose generous deeds had won the world's acclaim;

Whose heart was still on others' woes engaged —He healed their wounds, their anguish he assuaged;

Raiment and various food had oft supplied,Where'er the love-lorn wanderer might abide.

Mounted upon his rapid steed, one day,He sought the distant place where Majnún lay;

And him at length, with placid mien, he foundBy herds of forest-beasts encompassed round.

Fearful of savage natures, he retired,Till Majnún, beckoning, confidence inspired;

And then, approaching near, he told his name,And recognised him, though his wasted frame

Seemed an uncoffined corse. Ashamed, he said —'O let these robes thy naked body shade,

These robes for thee brought hither.' 'Not for me;I want no covering, — without clothes I 'm free.

Behold these tattered fragments, thrown aside;These once were robes, and once my foolish pride.'

But, pressed again, those tatters he resumed,And sat like one to death and darkness doomed. —

Now savoury viands were before him spread,But not a morsel raised he to his head;

He turned him round, and, scorning the repast,To his familiars all the banquet cast.

Then Selim asked — 'What is thy food, my friend?Without support, thy life must quickly end.'

— 'My spirit's freshness, and its secret power,Come from the breeze which marks the morning-hour;

Yes, every zephyr from my mistress bringsLife to the soul upon its fragrant wings;

When hunger presses, from the weeping treesI gather gums, its cravings to appease;

And herbs and grass, and the transparent rill,Support me in the state thou seest me still;

But though thy proffered food regale not me,The beasts around enjoyed the banquetry:

And if I sought on living thing to feed,Birds might be caught; but I detest the deed;

And he who is contented grass to eat,Defies the world — the world is at his feet;

For what can pomp, and wealth, and feasts avail?I live on grass: — but hear the Záhid's tale.

'In ancient times a king, they say,Through a wild forest took his way;

And marking, as along he rode,A Záhid's desolate abode,

Asked his attendants if they knewWhat the Recluse was wont to do;

What was his food, and where he slept,And why remote from man he kept. —

A courtier to the Záhid ran,And soon brought forth that holy man; —

"And wherefore dost thou pass thy daysShunning the world's inviting ways,

Choosing this dismal wretched hole,Grave of the body and the soul?"

— "I have no friends to love me — none;No power, except to live alone."

Then, where his fawns in quiet fed,Took up some blades of grass, and said —

"This is my food — this, want supplies!'The courtier looked with scornful eyes,

And answered, — "Taste but royal food,And thou 'lt not fancy grass so good."

"Indeed! "the Záhid said, and smiled,"That is a sad mistake, my child!

Worldlings are still to luxury prone;To thee its sweetness is unknown;

Stranger to such delicious fare,No doubt thou 'rt charmed with food more rare;"

— Soon as this speech the monarch heard,Noting, attentive, every word,

And wondering such a seer to meet,Fell at the pious Záhid's feet,

And kissed the greensward, as he kneltWhere that contented hermit dwelt.'

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов