Лейли и Меджнун, глава 38
Что такое маснави?
Маснави: длинная поэма, где каждый бейт рифмуется внутри себя; обычно эпос или повесть.
مادر چو ز دور در، پسر دیدالماس شکسته در جگر دید
دید آن گل سرخ زرد گشتهوآن آینه زنگخورد گشته
اندام تنش شکسته شد خردزاندیشهٔ او به دست و پا مرد
گه شست به آب دیده رویشگه کرد به شانه جعدِ مویش
سر تا قدمش به مِهر مالیدبر هر ورمی به درد نالید
میبرد به هر کنارهای دستگه آبله سود و گه ورم بست
گه شست سرِ پُر از غبارشگه کند ز پای خسته خارش
چون کرد ز روی مهربانیبا او ز تلطف آنچه دانی
گفت ای پسر این چه ترک تازی است؟بازی است چه جای عشق بازی است؟
تیغ اجل این چنین دو دستیوانگه تو کنی هنوز مستی؟
بگذشت پدر شکایتآلودمن نیز گذشته گیر هم زود
برخیز و بیا به خانهٔ خویشبرهم مزن آشیانهٔ خویش
گر زانکه وحوش یا طیورندتا شب همه زآشیانه دورند
چون شب به نشانهٔ خود آیدهر مرغ به خانهٔ خود آید
از خلق نهفته چند باشی؟ناسوده نخفته چند باشی؟
روزی دو که عمر هست بر جایبر بستر خود دراز کن پای
چندین چه نهی به گردِ هر غارپا بر سر مور یا دم مار؟
ماری زده گیر بیامانتموری شده گیر میهمانت
جان است نه سنگریزه بنشینبا جان مکن این ستیزه، بنشین
جان و دل خود به غم مرنجاننه سنگدلی نه آهنینجان
مجنون ز نفیرهای مادرافروخت چو شعلههای آذر
گفت ای قدم تو افسر منرنج صدف تو گوهر من
گر زانکه مرا به عقل ره نیستدانی که مرا در این گنه نیست
کار من اگر چنین بد افتاداینکار مرا نه از خود افتاد
کوشیدنِ ما کجا کند سود؟کاین کار فتاده بودنی بود
عشقی به چنین بلا و زاریدانی که نباشد اختیاری
تو در پی آنکه مرغ جانماز قالب این قفس رهانم
در دام کشی مرا دگر بارتا در دو قفس شوم گرفتار
دعوت مکنم به خانه بردنترسم ز وبال خانه مردن
در خانه منِ ز ساز رفتهباز آمده گیر و باز رفته
گفتی که ز خانه ناگزیر استاین نرد نه نرد خانه گیر است
بگذار مرا تو در چنین دردمن درد زدهم، تو باز پس گرد
این گفت و چو سایه در سر افتاددر بوسهٔ پای مادر افتاد
زانجا که نداشت پاس رایشبوسید به عذر خاک پایش
کردش به وداع و شد در آن دشتمادر بگرست و باز پس گشت
همچون پدرش جهان به سر برداو نیز در آرزوی او مرد
این عهدشکن که روزگار استچون برزگرانِ تخمکار است
کارَد دو سه تخم را به آغازچون کِشته رسید بدروَد باز
افروزد هر شبی چراغیبر جان نهدش ز دود داغی
چون صبح دمد بر او دمد بادتا میرد ازو چنانکه زو زاد
گردون که طلسم داغ سازی استبا ما به همان چراغ بازی است
تا در گره فلک بود پایهرجا که روی گره بود جای
آنگه شود این گره گشادهکز چار فرس شوی پیاده
چون رشتهٔ جان شو از گره پاکچون رشتهٔ تب مشو گره ناک
گر عود کند گرهنماییتو نافه شو از گرهگشایی
O'er Majnún's spirit, long in darkness cast,A fitful gleam of homeward feeling passed;
And now he asks for friends he once preferred,Asks for his mother, broken-winged bird;
And wishes e'en to visit home again —As if the maddening fire had left his brain.
Selim at this brief glimpse of reason caught,And to his mother's distant mansion brought
Without delay the wanderer. Deep her griefTo see how withered was that verdant leaf —
To see the red rose faded from his cheek,His eye so altered, and his frame so weak;
From head to foot she kisses him, and weeps;His hair, all matted, in her tears she steeps,
And clasps him fondly to her beating heart,As if she never from her boy would part: —
'My darling child! the love-game thou hast playedHas thus, alas! reduced thee to a shade;
In that encounter sad of mortal scatheThou graspedst the two-edged scimitar of death.
Thy father gone, his troubles all are past,Heart-broken man! and I shall follow fast.
Arise! and enter thy own mansion here;Come, 'tis thy own sweet home, and doubly dear —
Thy nest; — and birds, though distant in their flight,Always return to their own nests at night.
While yet an infant in thy cradle-bed,I watched thy slumber, pillowed thy sweet head;
And canst thou now that mother's fondness see,And mark without remorse her love for thee?
Refuse the joy thy presence can impart,And cast a shadow o'er her drooping heart?'
A cloud again obscured the orb of day —Again his wavering intellect gave way;
'Mother, there is no hope — the time is past;With gloom eternal is my fate o'ercast;
No fault of mine — no crime, to press me down —But all my countless woes to thee are known;
Like a poor bird within its cage immured,My soul has long this prison-life endured.
Ask me not, mother, to remain at home;For there, to me, no peace can ever come.
Oh, better will it be for me to stray'Mid mountain-glens, and herd with beasts of prey,
Than linger on a spot where human careOnly augments my misery and despair.'
He ceased, and kissed his mother's feet, and fledPrecipitate along the path which led
To the wild mountains. Dreadful was the stroke!The mother's heart, like the old father's, broke;
In Death's cold ocean, wave thus follows wave;And thus she followed to the silent grave.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/ru/works/nizami-leyli-ve-mecnun-38
Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение
Другие произведения автора
Так в книге начертал великий мастер слова,Тот словомер, чья речь готова для улова:
Хосров и Ширин, глава 46Бану тоску Ширин стремилась превозмочь.Опять ее Луна должна украсить ночь.
Хосров и Ширин, глава 47Гульгун навьючен; в путь пуститься вышло время.Ширин в седле, Шапур ее хватает стремя.
Хосров и Ширин, глава 48چو شاهنشاه صبح آمد بر اورنگسپاه روم زد بر لشگر زنگ
Стихи других поэтов
Məndən yüz döndərən zalım bivəfa,Səni görüm bir azara gələsən,
MənəmMüşkül işə düşəndə çağırram səni,Yetiş fəryadıma ya İsa mənəm
Möhnətindən daima halım pərişandır, fələkMöhnətindən daima halım pərişandır, fələk!Dəmbədəm aləm ləbindən içdiyim qandır, fələk!
NuxaTərif edim Nuxa yerin yerləri gülşən kimidir,Söyləyib danışmağı hər biri bir can kimidir,