Шараф-наме, глава 63
Что такое маснави?
Маснави: длинная поэма, где каждый бейт рифмуется внутри себя; обычно эпос или повесть.
بیا ساقی آن جام روشن چو ماهبه من ده به یاد زمین بوس شاه
که تا مهد بر پشت پروین کشمبه یاد شه آن جام زرین کشم
ولایت ستان شاه گینی پناهفریدون کمر بلکه خاقان کلاه
ملک نصرةالدین که از داد اوخورد هر کسی باده بر یاد او
چو در دانش ودین سرافراز گشتهمه دانش و دین بدو بازگشت
سپهریست کهاختر بر او تافتهستمحیطی که تاج از گهر یافتهست
چو دریای ثالث نمط شوی خاکز ثالث ثلاثه جهان شسته پاک
چو سیارهٔ مشتری سر بلندنظرهای او یک به یک سودمند
به تربیع و تثلیث گوهرفشانمربع نشین و مثلث نشان
ز سرسبزی او جهان شاد خوارجهان را ز چندین ملک یادگار
ستاره که بر چرخ ساید سرشزده سکه عبده بر درش
جهان را به نیروی شاهنشهیز فرهنگ پر کرده و ز غم تهی
به بزم آفتابیست افروختهبه رزم اژدهائی جهان سوخته
ز روشن روانی که دارد چو آببه دو چشم روشن شد است آفتاب
چو شمشیرش آهنگ خون آردز سنگ آب و آتش برون آرد
چو تیر از کمان کمین افکندسر آسمان بر زمین افکند
فرنگ فلسطین و رهبان رومپذیرای فرمان مهرش چو موم
چو دیدم که بر تخت فیروزمندبه سرسبزی بخت شد سربلند
نثاری نبودم سزاوار اوکه ریزم بر اورنگ شهوار او
هم از آب حیوان اسکندریزلالی چنین ساختم گوهری
چو از ساختن باز پرداختمبه درگاه او پیشکش ساختم
سپردم نگین چنین گوهریز اسکندری هم به اسکندری
بقا باد شه را به نیروی بختبدو یاد سرسبزی تاج و تخت
چنین بلبلی در گلستان اومبارک نفس باد بر جان او
زهی تاجداری که تاج سپهرسریر تو را سر برآرد به مهر
توئی در جهان شاه بیدار بختتو را دید دولت سزاوار تخت
ندارد ز گیتی کس این دستگاهکه نزلی فرستد سزاوار شاه
ازین کوزه گل گر آبی چکیددر آن ژرف دریا کی آید پدید
نم چشمه کز سنگ خارا رسدچو اندک بود کی به دریا رسد
نظامی که خود را غلام تو کردسخن را گزارش به نام تو کرد
همان پیش تخت تو مهمان کشیدکه آن مور پیش سلیمان کشید
مبین رنگ طاوس و پرواز اوکه چون گربه زشت امد آواز او
بدان بلبل خرد بین کز نوافرود آورد مرغ را از هوا
من آن بلبلم کز ارم تاختمبه باغ تو آرامگه ساختم
نوائی سرایم در ایام توکه ماند درو سالها نام تو
به نام تو زان کردم این نامه راکه زرین کند نقش تو خامه را
زر پیلوار از تو مقصود نیستکه پیل تو چون پیل محمود نیست
ببخشی تو بیآنکه خواهد کسیخزینه فراوان و خلعت بسی
گر این نامه را من به زر گفتمیبه عمری کجا گوهری سفتمی
همانا که عشقم براین کار داشتچو من کم زنان عشق بسیار داشت
مرا داد توفیق گفتن خدایترا باد تأیید و فرهنگ و رای
از آن بیشتر کاوری در ضمیرولایت ستان باش و آفاق گیر
زمان تا زمان از سپهر بلندبه فتح دگر باش فیروزمند
جهان پیش خورد جوانیت بادفزون از همه زندگانیت باد
Saqi, ay işıqlı camı ver mana!Padşahın taxtını öpmək adına,
Taxtımı ucaldım uca Pərvinə,Qədəhi boşaldım şah şərəfinə.
Ölkələr fəth edən, dünya pənahlı,Firidun kəmərli, xaqan külahlı,
Sultan Nüsrətəddin ədalətindənBu dünya xatırlar şərab içərkən.
Bir göydür ki, ulduz ona nur verir,Dənizdir ki, tacı öz gövhəridir.
Dünyanı yumuş bu üçüncü dəniz,Nəsara dinindən etmiş tərtəmiz.
Uca, dik başını Müştəri öpər,Onun bir nəzəri min işıq səpər.
Təslis və tərbiə cavahir saçan,Üçbucaq oturdan, dördlük oturan.
Mübarək bəxtindən dünya kam almış,O, köhnə şahlardan yadigar qalmış.
Ulduz baş çəksə də uca göylərə,“Bəndənəm” deyərək baş qoyar yerə.
Dünyanı padşahlıq gücüylə hər anDoldurmuş biliklə, silmiş qubardan.
Məclisin başında parlaq günəşdir,Döyüşdə əjdaha yaxan atəşdir.
O qədər durudur qəlbinin gözü,Onunla nurlanır Günəşin üzü.
Qılıncı qana qəsd etdiyi zamanSu, atəş çıxarır qara daşlardan.
Yayından buraxsa nişan oxunu,Yerlərə bağlar o, göyün boynunu.
Firənglə Fələstin, Rum keşişləriVerdiyi buyruqdan durmazlar geri.
Gördüm ki, güvənmiş işıqlı baxta,Oturmuş şahanə mübarək taxta.
Əlimdə yox elə böyük hədiyyə,Şahım, o şahanə taxta səpməyə!
İskəndər getdiyi çeşmədən də safBir gövhər düzdüm ki, ondan da şəffaf.
Bitincə gövhəri aldım hüzurə,Gövhəri hədiyyə verdim gövhərə.
Verdim bu gövhərin üzüyünü mənYeni İskəndərə o İskəndərdən.
Yaşasın padişah uca baxtıyla!Var olsun həmişə tacü taxtıyla!
Bağçanda ötən bu şeyda bülbülünSəsiylə şənlənsin mübarək ömrün.
Elə tacidarsan, göylərin tacıTacının ucunu öpmək möhtacı.
Bu taxta tək səni bəyəndi dövlət,Dünyada bəxtiyar bir sənsən, əlbət.
Dünyada olmamış mümkün kimsəyə,Göndərsin padşaha layiq hədiyyə,
Böyük bir dəryaya saxsı kuzədənBir damcı su damsa, olurmu görən?
Qara daşdan sızan damcılar, əlbət,Dənizə yetişməz, bu bir həqiqət!
Nizami ki quldur, bəndədir sana,Yazdı bu naməni sənin adına.
Qarışqa, Süleyman taxtıdır, deyə,Bir çibin qanadı verdi hədiyyə.
Tovuzun qanadı olsa da rəngin,Baxsana səsinə - pişikdən çirkin.
Bax, kiçik bir bülbül cəh-cəh edərkənQuşları aşağı endirər göydən.
Mən haman bülbüləm, uçdum cənnətdən,Sənin gül bağçanda eylədim məskən,
Dövründə oxuyum elə təranə,İllərcə yayılsın adın cahanə.
Onunçun adına yazdım bir dastan,Qələmim qızıla batsın naxışdan.
Qəsdim fil tiynətli zər almaq deyil,Məhmudun filinə bənzəməz bu fil.
Kimsə istəmədən sərvət verərsən,Qədərsiz xəzinə, xələt verərsən.
Yazmaqdan olsaydı qəsdim gövhər, dürr,Dürr, gövhər yonmaqla keçərdi ömür.
Bu işə eşqim var əzəldən, başdan,Qızılda gözüm yox, eşqimdir cahan.
Söz demək sirrini mənə verdi haqq,Sənə də düşüncə, qüvvət və anlaq.
Xəyala nə gəlsə artıqsan ondan,Məmləkət alan ol, dünyanı tutan!
Bu uca fələkdən hey zaman-zamanBaşqa bir zəfərlə səadət qazan!
Dünya gənc ömrünə dadımlıq olsun,Qismətin dünyadan qoy artıq olsun!
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/ru/works/nizami-serefname-63
Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение
Другие произведения автора
В некий Дея месяца день, что был корочеНочи Тира месяца, самой краткой ночи, —
Семь красавиц, глава 30В среду, только озарилась солнцем высотаИ блеснула бирюзою неба чернота, —
Семь красавиц, глава 31День четверг ничем от века злым не омрачен,Муштари — планете светлой — древле посвящен.
Семь красавиц, глава 32В пятницу, когда светило, вставши из-за гор,Белым светом озарило ивовый шатер,
Стихи других поэтов · Хвалебные
Rəhi-eşq içrə mənzurum mənim ol tacdarımdır,Könül mülkündə sultanım, xücəstə şəhriyarımdır.
YamandırBadi-səba, xəbər apar yarımaSöylə ona bir-bir halım yamandır
Eylədim bünyad əvvəl bəndə az nami-xudaEylədim bünyad əvvəl bəndə əz nami-xuda,Ol yaratmış sərvəri-mərdan Əliyyül-Mürtəza.
Övzai-dəhrü kari-cahanü dövrü-ruzigarÖvzai-dəhrü kari-cahanü dövrü-ruzigar,Daim təğyir ilə təbdil qılıb şüar.