Mənim nəğmələrim hamının deyil,Hamıya yetəsi ev tikmək çətin.Mənim danışdığım bu əsəbi dilYa dərdin şəklidir, ya da həsrətin.

Ha deyim bir dayan, göz yaşını sil,Nəğməyə fərqi yox payızdı, yazdı.Mənim nəğmələrim hamının deyil,Hamının olsaydı nəğmə olmazdı.

Sevgimdi, qopubdu ürək qanından,Şərt deyil min çələng toxuya bilsin.Təki bir kimsəsiz yalqız qalandaOnu öz-özünə oxuya bilsin.

Mənim fəsillərim əkinlə biçin,Sözüm də torpaqda xışdı, yedəkdi.Beş-on toxum olsa əkinçi üçünBaharda bir zəmi bitirəcəkdir.

Bir az keşikçidi, bir azca çoban,Haqqı qurd ağzından saldıracaqdır.Bu yolsuz dünyada bəlkə, bir zamanKimisə qolundan qaldıracaqdır.

Zər-ziba içində ürəklər soyuq,Ona bir çınqı od salsa bəsimdi.Masalar sındıran israfçılıq yox,Halal pendir-çörək olsa bəsimdi

Ana dodağında layla da işdi,Ata dodağında keçmişin səsi.Mən ömrü dağlardan borc istəmişdimQayıtsın o borcun nəğmə zərrəsi.

Sözün də hikməti Allahdan qalan,Ürəkdən dediyim ürəkdə bitə.Bir vaxt zümzüməylə keçdiyim yolaKimsə nəğməm ilə yoldaşlıq edə.

Sınıq ürəkləri ümidlə bəzər,Birinə su olar, birinə ocaq.Nəğməm də quş kimi dünyanı gəzər,Bir quru budaqda dincələr ancaq.

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов