ساقی از رطل گرانسنگی سبکدل کن مراحلقه بیرون این دنیای باطل کن مرا

وادی سرگشتگی در من نفس نگذاشته استپای خواب آلوده دامان منزل کن مرا

رفته است از کار چون زلف تو دستم عمرهاستگه به دوش و گاه بر گردن حمایل کن مرا

دور باش من بود بس بی قراری چون سپندگر گرانجانی کنم بیرون ز محفل کن مرا

تیزی تیغ است بر قربانیان عید دگرچون نمی بخشی، به تیغ غمزه بسمل کن مرا

از برای امتحان چندی مرا دیوانه کنگر به از مجنون نباشم باز عاقل کن مرا

بنده را گستاخ می سازد حضور دایمیمرحمت کن، گاه گاه از خویش غافل کن مرا

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. جای من خالی است در وحشت سرای آب و گلبعد ازین صائب سراغ از گوشه دل کن مرا

Saqi, gəl saxsı qədəhlə qəmimi yüngül elə,Həvəsim yoxdu qalım dünyada bir zərrə belə.

Mən bu sonsuz çölü gəzməklə nəfəsdən düşdüm,Tut əlimdən, axı var mənzilimə çox yol hələ.

Gahi boynumda həmayil, gahi çiynimdə idi,Getdi zülfün də ömürtək, daha o düşməz ələ.

Hələ sən imtahan üçün elə divanə məni,Ötməsəm Məcnunu mən, qaytar o dəm aqil elə.

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. Qorxulu səhrada yoxdursa mənə məskən əgər,Saibəm, vardı ürəklərdə yerim hörmət ilə.

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О любви