گل‌اندامی که می‌دادم به خون دیده آبش راچسان بینم که گیرد دیگری آخر گلابش را؟

O güləndam ki, onun çəkmişəm hər gün əzabın,Olmaram razı çəkə özgələr indi gülabın.

در آغوشِ نسیم ِ صبحدم بی‌پرده چون بینم؟گلِ رویی که من وا کرده‌ام بندِ نقابش را

Dözmərəm hətta səhər yelləri dəysin o üzə,Nə qədər açmamışam mən o gül üzdən niqabın.

به دست غیر چون بینم عنان طفل خودرایی؟که وقت نی‌سواری می‌گرفتم من رکابش را؟

Qarğı at mindiyi vaxt oldum üzəngi tutanı,Əzabın çəkdiyimin indi görüm kaş səvabın.

به خونم زد رقم، تا با قلم شد آشنا دستشپری‌رویی که می‌بردم به مکتب من کتابش را

Qəlbimi qan elədi, ta ki əli tutdu qələm,Məktəbə mən aparardım axı dəftər-kitabın.

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. نهالی را که من چون تاک پروردم به خون دلچسان بینم به جام دیگران صائب شرابش را؟

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. O mövün torpağına qanımı tökdüm, Saib,Heç rəvamı içələr özgələr indi şərabın?

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О вине