دل نگردید شب وصل تهی از گله‌هاطی شد این وادی و هموار نشد آبله‌ها

اثر از گرمروان نیست، همانا گردیددر دل سنگ نهان آتش این قافله‌ها

شور من بیش شد از چوب گل و سایه بیدگشت شیرازهٔ دیوانگی این سلسله‌ها

گفتم از آبله، چشمی بگشاید پایمپردهٔ خواب شد از غفلت من آبله‌ها

ندهد سود به بی‌تابی دل صبر و شکیبکی ز افشردن پا، کم شود این زلزله‌ها؟

در رضاجویی حق کوش، نه خشنودی خلقترک واجب نتوان کرد به این نافله‌ها

مرگ چون باد خزان، خلق ورق‌های درختهست چون دوری اوراق ز هم فاصله‌ها

منزلی نیست درین ره، نفس سوخته استهر سیاهی که به چشم آید ازین مرحله‌ها

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. صائب از فرد روان باش که چون موج سرابرو به دریای عدم می‌رود این قافله‌ها

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О разлуке