ارگ چه سیل فنا برد هر چه بود مراز بحر کرد کرم خلعت وجود مرا

ز بند وصل لباسی مرا برون آورداگر چه مه چو کتان سوخت تار و پود مرا

ستاره سوخته ای بود چون شرر جانمز قرب سوختگان روشنی فزود مرا

ز عمر رفته نصیبم جز آه حسرت نیستبه جا نمانده ازان شمع غیر دود مرا

چنین که روی مرا کرده بی حیایی سختعجب که چهره ز سیلی شود کبود مرا

ز خوش عیاری من سنگ امتحان داغ استز خجلت آب شد آن کس که آزمود مرا

فغان که همچو قلم نیست از نگون بختیبه غیر روسیهی حاصل از سجود مرا

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. به بینوایی ازین باغ پر ثمر صائبخوشم، که نیست محابایی از حسود مرا

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов