Var idi bir münəccimi-dana,Nəzərində əyan nücumi-səma.Sirri-təsiri-Zöhrəyə vaqif,Əsəri-zu zəvanibə arif.Nəql edirlər ki, ol hünər kanı,Bilir idi hər əmri-pünhanı.Bu münəccim evinə gəldi səhər,Övrətin gördü qeyrə həmbəstər.Çox səqət verdi, söylədi düşnam,Qiylü-qalə yığıldı fövci-ənam.Bildilər xəlq çün bu əhvali,Oldular ta ki haldən hali,Dedilər: – Ey münəccimi-rüsva,Sən ki əsrari-çərxəsən dana,Bəs nədən olmadın işə hali,Bilmədin öz evində əhvali?Öz evindən ki, səndə yoxdu xəbərDəxi göydən danışma, ey əbtər.Oldu məlum ya ülül-əlbab,

**Rəmzi-”küllü münəccimin kəzzab”.Seyyida, yoxdu etibari-nücum,Bizə əsrari-həq deyil məlum.

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов