Var idi bir şəhrdə bir bəd pişik –Kim, yox idi bir belə mürtəd pişik.Muşlərə zülmün edib aşikar,Gün də edərdi neçə muşi şikar.Gəlmiş idi təngə siçanlar hamı,Eylədilər dəfi-qəmə əncamı.Cəm oluban eylədilər məşvərət,Gördülər axır bu işi məsləhət –Kim, tapalar bir cərəsi-pürsəda,Eyləyələr çareyi-dərdü bəla.Bağlayalar zəngi pişik boynuna,Zəng eləyə gürbə gələndə səda.Gürbə gələn vəqt siçan tutmağa,Zəngin ola ta ki səsi bərməla.Qaçıb girə hərə öz yuvasına,Düşməyələr ta pişik bəlasına.Cümlə bu tədbirə dedi: – Mərhəba!Tapdıla bir zəngi-qəvi, pürsəda,Ərz elədi ta o zaman bir siçan:Ey sizə qurban ola bu natəvan!Etdiyiniz yaxşı sərəncamdır,Kim deyəcək püxtə deyil, xamdır?Kimdir o sizdən ki, doya canına,Qoya qədəm ol pişiyin yanına?!Kimdə o cürət olu, kimdir o kəs,Ta pişiyin boynuna assın cərəs?Qaldı o dəm matü məəttəl hamı,Bilmədilər dəfi-qəmə əncamı.Eyləmə, Seyyid, bu sifət fikri-xam,Olma siçanlar kimi sən də əvam.Fikrə düşüb etmə xəyali-məhal,Etmə qəvi-çəng ilə fikri-cidal.

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов