هر زمان زین سبز گلشن رخت بیرون میبرم
هر زمان زین سبز گلشن رخت بیرون میبرمعالمی از عالم وحدت به کف میآورم
تخت و خاتم نی و کوس رب هبلی میزنمطور آتش نی و در اوج انا الله میپرم
هرچه نقش نفس میبینم به دریا میدهمهر چه نقد عقل مییابم در آتش میبرم
گه به حد منزل از سدره سریری میکنمگه به قدر همت از شعری شعاری میبرم
دادهٔ نه چرخ را در خرج یکدم مینهمزادهٔ شش روز را بر خوان یک شب میخورم
گرچه طبع از آبنوس روز و شب زد خرگهمورچه دهر از لاجورد آسمان کرد افسرم
از برون تابخانهٔ طبع یابی نزهتموز ورای پالگانهٔ چرخ بینی منظرم
گر بپرم بر فلک شاید، که میمون طایرمور بچربم بر جهان زیبد که والا گوهرم
باختم با پاکبازان عالم خاکی به خاکوز پی آن عالم اینک در قماری دیگرم
ساختم آیینهٔ دل، یافتم آب حیاتگرچه باور نایدت هم خضر و هم اسکندرم
بردم از نراد گیتی یک دو داو اندر سه زخمگرچه از چار آخشیج و پنج حس در ششدرم
هاتف همت عسیان یبعثک آواز دادعشق با طغرای جاء الحق درآمد از درم
من چو طوطی و جهان در پیش من چون آینه استلاجرم معذورم ار جز خویشتن میننگرم
هرچه عقلم از پس آیینه تلقین میکندمن همان معنی به صورت بر زبان میآورم
پیش من جز اختر و بت نیست آز و آرزومن خلیل آسا نه مرد بت نه مرد اخترم
بر زبان گر نعبد الاصنام راندم تاکنوندل به انیلااحبالافلین شد رهبرم
در مقام عز عزلت در صف دیوان عهدراست گوئی روستم پیکار و عنقا پیکرم
قوت عرق عراق از مادت طبع من استگرچه شریان دل شروانیان را نشترم
فقر کان افکندهٔ خلق است من برداشتمزال کان رد کردهٔ سام است من میپرورم
در قلادهٔ سگ نژادان گرچه کمتر مهرهامدر طویلهٔ شیر مردان قیمتیتر گوهرم
عالم از آوازهٔ خاقانی افروزم ولیکهمت از آوازهٔ خاقانی آمد برترم
این تفاخار نقطهٔ دل راست وین دم زان اوستورنه من خود را در این میدان ز مردان نشمرم
جاه را بر دار کردم تا فلک گفت ای خطیبنائب من باش اینک تیغ و اینک منبرم
Bu yaşıl gülzardan mən ayrılanda hər zaman,
Bir yeni aləm təfəkkürdən mənə olmuş məkan.
Nə üzük, nə təxt varımdır, "rəbbi həbli" söylərəm,
Turu atəşsiz "ənəllah" övçünü seyr eylərəm.
Tullaram dəryaya, harda nəfsdən görsəm nişan,
Odda yandırram, ağıldan bir əsər tapsam haman.
Gah bir təxt öz məqamımca düzəldib Sidrədən,
Hümmətimcə gah şüar hazırlaram şerimlə mən.
Bircə anda xərclərəm, hər nə verər doqquz fələk,
Altı gün süfrəm dolarsa, bir gecəmcindir xörək.
Gecə-gündüz gövhərindən qəsrini təbim qurar,
Asiman firuzəsindən tac vermiş ruzigar.
Təbimin şişə evində gör təmiz vicdanımı,
Aç fələkdən pəncərə, dal seyrə ondan canımı.
Gonlümü güzgü edib, abi-həyat nuş eylərəm,
Sən inanmazsan məgər, mən Xızıram, həm İskəndərəm?
Göylərə uçsam, rəvadır, mən səmavi bir quşam,
Cövhərim qiymətlidir, dünyaya zinət vurmuşam.
Bir oyun qurdum, uduzdum bu cahanı torpağa,
Hazıram indi o dünyanı qumara qoymağa.
Qoysa da şeşxanədə beş hiss, dörd ünsür məni,
Udmuşam nərd oynayan dünyada hər üç növbəni.
Hümmətim "peyğəmbər oldun" söyləyərkən qeybdən,
Eşq əlindən "gəldi həqq" fərmanı aldım onda mən.
Güzgüdür aləm önümdə, tutiyə mən oxşaram,
Başqasına baxmaram, çünki, mənimcin mən varam.
Arxasından güzgünün ağlım nəyi təlqin edər,
Mən onu allam dilə, zahirdə söz açsam əgər.
Bütdür, ulduzdur yanımda, bil, tamahla arizu,
Mən Xəliləm, rədd qıldım həm bütü, həm ulduzu.
Bir zaman "ən nəbüdül əsnam" idi dil əzbərim,
İndi "inmi la ühübbül-afilin"dirrəhbərim.
Səf çəkib, qarşımda durmuşdur zəmanə divləri,
Dəhrdə guşənişinlikdir mənə izzət yeri.
Divlər ilə çarpışarkən, doğrusu, mən Rüstəməm,
Mən gərək Simurğtək insan gözündən gizlənəm.
Hər sözüm şirvanlılar bağrına neştər olsa da,
Təbimin şəlıdi İraq əhlinə olmuşdur qida.
Xalq atan yoxsulluğu mən qaldırıb etdim qəbul,
Sam Zalı atdı, mən aldım, bəslədim, bildim oğul.
İtsifətlər cərgəsində bir heç olsam da əgər,
Şirtəbiətlər məni qiymətli gövhərtək sevər.
Aləmi, Xaqaniyəm, fəth eyləmişsə şöhrətim,
El bilir, Xaqanilikdən yüksək olmuş hümmətim.
Mənsəbi çəkdim dara, gördü fələk, verdi qərar:
- Naibim ol, ey xətib, burda qılınc, minbər də var.
Gönlüm istərdi, öyündümsə onun hökmüylə mən,
Yoxsa, qoymazdım desinlər: "öz-özünü mədh edən".
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/ru/works/xaqani-qeside-142
Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение
Другие произведения автора
Стихи других поэтов · О судьбе
Bürci-nəhsə düşdü kövkəbi-bəxtim,Fələk zülmü mənə nümayan oldu,
YelkənYelkənin varlığı rüzgardır, oğul,Ona rüzgar əbədi yardır, oğul!
GəncəElə ki, güldü sənin bəxtinə dövran, Gəncə,Hər yerin, hər bucağın oldu gülüstan, Gəncə.
Necə tale məni etmiş dəNecə tale məni etmiş də pərişan sənsiz,Qalmışam həsrət ilə gözləri giryan sənsiz.