İbrahim bəyin işinin sonu və təəssübkeşliyinin nəticəsi, 2
روز ششم، تذکرهجات را صورت داده بلیت کشتی خدیویه گرفتیم. ولی احترام و مهربانی که در خانهٔ میزبان از خود و عیالش دیدهایم به توصیف نمیآید. پدر و یا خود ابراهیمبیگ چهقدر خوشبخت بوده که چنین دوست به دست آورده بودند. دوست حقیقی نادر به دست افتد، خصوصاً در این اوان که زمانه قحبه است و مردمانش آشفته به مکر و حیله، صداقت کم، شقاوت بسیار، امانت معدوم، خیانت موجود. از حکیمی پرسیدند: «یار خوب است یا برادر؟» گفت: «برادر خوب است اگر یار باشد.» بدیهی است یار صادق بیغرض از برادر بهتر است.
یومالاحد به مصر تلگراف کردم: «میرزا عباس به خانه خبر ده با کشتی خدیویه عازم هستیم!»
حاجیه خانم در عزیمت از مصر به چند نفر همسایه و مقربان خود سپارش کرده بود که تا مراجعت ایشان محبوبه خانم را تنها نگذارند. چند نفر از دختران همسایه و اقوام، هر روز از صبح تا شام، نزد محبوبه آمده او را مشغول مینمودند ولی محبوبه را دل در پیش محبوب خود بود و از دیگران یک دفعه بیخبر «خود در میان جمع و دلش جای دیگر است.»
افکار سوداوی پریشانش مینمود. گاهی به عادت زنان فال میدید، گهی مانند باران اشک میریخت، وقتی چون دیوانگان اشعار عربی و فارسی میخواند. عشق و سودای او غمازی کردن گرفت، راز از پرده بیرون افتاد. دختران را یقین گشت که محبوبه را آتشی است در درون که حالش دگرگون گشته از خواب و خور بازمانده. کسی که دائماً با همسالان در عیش و نوش و در پیانو نواختن بود، اکنون به جای لهو و لعب گاهی آه آتشین میکشید و گهی قطرات اشک چون دانهٔ مروارید به دامن میبارد. یکی از آن دختران که از همه نکتهدانتر و با محبوبه همداستانتر بود، نیکو نکته را دریافت که محبوبه را سودایی در دل و عشقی در سر است. پاکی طینت و عصمت محبوبه را یقین داشت و هم میدانست که محبوبه منکوحهٔ ابراهیمبیگ خواهد شد.
در میان اعراب و بلکه عجم هم عیب است که از جانب دختر به پسر اظهار عشق و محبت شود. علیهذا پیش رفته و خواست محبوبه را با مهربانی نصیحت نماید که «در عمل تعجیل نکن و خود را در انظار نسوان بدنام منما!»
آهسته دست محبوبه را گرفته به خلوت کشید و گفت:
«خود میدانی من از طفولیت که همدرس و هممکتب تو بودم تاکنون از همدیگر نرنجیده و کمال محبت و مهربانی در میانهمان قایم و برقرار است. از تو سؤالی خواهم کرد باید راست بگویی!»
محبوبه فوراً رنگ و روی را باخت و دریافت که سر درونش فاش گشته، گفت: «چه میفرمایی رفیقهٔ من؟!»
گفت: «من در تو علامتها میبینم. اگر ظن من راست باشد صلاح تو در آن نیست. تو سابقاً چون گل شکفته و خندان بودی و اکنون مانند بلبل نالانی؛ حال تو دگرگون است. ما به جهت خاطر تو در اینجا جمع میشویم که به شما تنهایی اثر نکند و بد نگذرد، تو همه ما را پریشان کردهای. سبب چیست؟ چه در دل داری؟ راز خود از من پنهان مکن! راز تو را مانند جان در دل پنهان خواهم داشت. افشای سر تو به کسی نمینمایم.»
محبوبه بیاختیار آه آتشبار از دل کشید، گفت:
«به کس نگویمش این قصه، خود جگر خون است
تو هم مپرس ز من تا نگویمت چون است.»
رفیقه گفت: «اگر خود نمیگویی من بگویم. فکر و خیال تو نزد ابراهیمبیگ است. من میبینم که هر وقت نام ابراهیمبیگ به میان میآید رنگ روی تو خبر میدهد از راز درون.
مگر تو دیوانه شدهای؟ همه عالم میداند که ابراهیمبیگ تو راست و تو او را. دیر یا زود دست ازدواج به دست او خواهی داد. این همه تعجیل چرا؟ نه کسی خیال زوجیت ابراهیمبیگ را دارد نه او دیگری را به خود قبول میکند. پس در این صورت، خود را باختن چه معنی دارد؟ از حالت تو یقیناً این راز از پرده بیرون افتد و این ننگ و عار تا قیامت تو را خواهد ماند. وای اگر گل چنین بدنامی شکفته گردد که قرنها زخم این فضیحت را با مرهم هیچ خوشنامی بهبودی پیدا نشود. البته این خیالات فاسد و مالیخولیایی را از سر به در کن و تصور منما که سر تو مخفی ماند.
عشق آب و رنگ گلزار دل است رهنما و هادی هر منزل است
سینه فانوس است و شمعش عشقدان دل صدف عشق است گوهر اندر آن
تو خود میدانی در مصر چهقدر مایهٔ سرزنش است که بگویند فلان دختر عشق ورزید. حیف است که در چنین حسن و ملاحت و عقل و درایت و فهم و فراست که تو را است و شهرهٔ شهر بلکه مشهور آفاقی، بگویند عشقبازی نمود.»
هر چه رفیقه از این سخنان گفت، محبوبه شنیده و جواب نگفت. بعد از اصرار بسیار بنای گریه گذاشت و در رفت. اما این راز بعد از وفات ابراهیم فاش شد.
الحاصل، ابراهیمبیگ را از خانهٔ میزبان در بغل گرفته به کالسکه گذاشته رفتیم به اسکله. با مشقت زیاد داخل سفینه شدیم، بعد از دو ساعت کشتی حرکت کرد، روز سوم وارد اسکندریه گشت. میرزا عباس و چند نفر احبای ساکنین اسکندریه به کشتی آمدند، همدیگر را بغل گرفته مصافحه و معانقه نمودیم. از ابراهیمبیگ پرسش کردند. به حاجی مسعود گفتم خبر کند حاجیه خانم بیرون آید. حاجیه خانم بیرون آمده. مهمانان تعظیمکنان سلام دادند. رفتیم به قمرهٔ ابراهیمبیگ. چه ابراهیمبیگ! قد خمیده، رنگ پریده، در بدن از خون اثری نمانده، پوست به استخوان چسبیده، مهمانان با دیدهٔ گریان پیش رفته بغلش کردند و رویش بوسیدند.
ابراهیمبیگ جز اینکه نگاه حسرتآمیز کند، ابداً علامت آشنایی نتوانست ظاهر دارد، همه حیرتزده تعجب نمودند. احوال پرسیدند.
گفتم: «اکنون فرصت بیان نیست. باید یک ماه تمام سرگذشت خودمان را به شما حکایت کنم.»
پرسیدم: «شمندفر کی حرکت میکند؟»
گفتند: «بعد از دو ساعت.»
به حاجیه خانم گفتم: «یک شب مانده استراحت میکنید، یا امروز میرویم؟»
فرمود: «در ماندن ثمری حاصل نیست. هرچه زودتر برویم بهتر است.»
یک ساعت در کشتی مانده یک سر به شمندفر رفتیم. ابراهیمبیگ را میرزا عباس و حاجی مسعود دو نفری بغل گرفته سر دستی بردیم تا ایستگاه شمندفر. بلیت گرفته به شمندفر نشسته با حاجی محسن آقا و میرزا عباس حرکت نمودیم. یک ساعت و نیم به غروب مانده رسیدیم به ایستگاه مصر.
خلق انبوهی در آنجا به جهت استقبال ابراهیمبیگ گرد آمده ایرانیها همه بودند. ماشین ایستاد. پیشوازیان از دور تمام با دست اشارت سلام داده پرسیدند: «ابراهیمبیگ کجاست؟» گفتم: «هست.»
همسفران از شمندفر بیرون شدند، ابراهیمبیگ را از یک طرف میرزا عباس از طرف دیگر «قاند دوقتور» [کندوکتور]، محمد بیگ عرب، گرفته بیرون آوردند.
به مجرد دیدن حال ابراهیمبیگ مستقبلین تماماً بنای گریه گذاشتند. ابداً شناخته نمیشد؛ و اعراب که ایستاده بودند و با ابراهیمبیگ آشنایی داشتند، همین که قد و قامت خمیده و تغییر صورت او را دیده، یکی بیاختیار میگفت: «ما هذا؟»
دیگری از روی استعجاب زمزمه میکرد: «هذا ابراهیمبیگ؟»
سومی با کمال یأس میگفت: «لاوالله ماشبه به ابداً!»
در ایستگاه قیامتی بر پا شد، یکی بغلش میکرد، دیگری دستش میگرفت، سومی رویش میبوسید. مریض بیچاره بیحس و حرکت، مانند قالب بیروح، بلکه روح بیقالب، نگاه حسرتآمیز به این طرف و آن طرف مینمود.
نیم ساعت خلق انبوهی پروانهوار به دور شمع سوزان ابراهیمبیگ میگشتند، فلکهٔ خودشان حاضر بود. حاجیه خانم نشسته، جلال افندی «لوندی» خود را فرستاد، ابراهیمبیگ را با زور برداشته به لوندی گذاشته، سایرین دو دو، سه سه، عراده گرفته راندیم تا رسیدیم دم در. دو رأس گوسفند قربانی حاضر بود، ذبح کردند. ابراهیمبیگ را از لوندی بیرون آورده، باز میرزا عباس و مختاربیگ المغربی ابراهیم را روی دست گرفته داخل صحن گشتند.
محبوبه از اتاق چون این حال را دید، بیاختیار بیچادر و معجر خود را به اتاق انداخته، زلفها را پریشان ساخته صیحهٔ «یا حبیبی! یا حبیبی! یا مولایی! یا مولایی!» کشیده، خود را به پای ابراهیمبیگ در میان این همه جمعیت انداخت. بعضی روی گردانیده بعضی به کوچه برگشتند. هر چه حاجیه خانم و بنده داد زدیم: «دختر بس است! برگرد، حیا کن!» در بازار عشق حیا را چه حد مداخله و حجاب را چه جرئت مماطله که سودا را از جوشش باز دارد؟
چنانچه دو دستی سخت به ساقهای ابراهیمبیگ چسبیده با حال دلسوز میگفت: «یا حبیبی! یا قوت قلبی!» و با اشک گلگون زمین حیاط را رنگین میساخت. هی میسرود: «آقا جان! تو را که به این حال انداخت؟ تو مولای منی؟ لاوالله! مولای من چنین نبود.» در کوچه و باغچه هر کس آواز این دختر را شنود به سر زده از گریه خودداری نتوانست نمود.
زنهای همسایه همه جمع شده، هر چه سعی کردند محبوبه را از حبیب خود جدا کنند ممکن نشد. بالأخره، حالم متغیر گشته به حدت و سورت تمام گفتم: «خانم کوچک! عیب است! مردم سراپا ایستادهاند و ابراهیمبیگ میبینی حالت ندارد، تحمل اینقدر مشقت نتواند آورد.» ابراهیم گردن کج کرده مظلومانه گویا منتظر این وساطت بود.
عاقبت حاجیه خانم گفت: «محبوبه! اولاد من مریض و بیحال است. قصد هلاک کردن او را داری؟ رها کن او را! عجب بیحیا بودهای؟» عاقبت فرمود چادر آورده انداختند به سر محبوبه خانم، پنج شش نفر با زور دستهای محبوبه را از پای ابراهیمبیگ جدا کرده رفتیم به اندرون خانه.
محبوبه بیحس و حرکت افتاد. یکی میگوید «گذشت.» دیگری میگوید «غشی کرده.» کسی تشخیص نمیکند، مرده یا زنده است.
اینجا دو تا شد، یکی را بردند طرف اندرون و دیگری را آوردند به طرف بیرونی. زنان آنجا جمع گشتند، مردان اینجا. لطف اینجا بود که تا امروز افکار محبوبه را کسی نفهمیده و ندانسته بود که این بیچاره خود را بدین نوع گم کرده. در پیش حاجیه خانم قدرت تکلم نداشت، امروز بدین جسارت اقدام نمود. گاهی به حال آمده از کرده پشیمان و هنگامی از گریه خود را گم میکند.
فوراً فرستادیم طبیب دایمی خودمان آمد. به محض رسیدن گفت: «این همه جمعیت پیش بیمار هیچ مناسب نیست. بروند به اتاق دیگر.»
مهمانها را به تالار بردیم. حکیم رفت پیش ابراهیمبیگ. در هر باب از صحت و قوت و چگونگی عناصر و اعضای او واقف و سالها در سینهٔ وی منقش و از طفولیت تربیتشده دست حذاقت این حکیم بود و مزاجش را کما هو حقه میدانست، حالا دید:
چنان فرسوده شد مشکین تن از غم که گر دم بر زند میریزد از هم
یک مرتبه حکیم به ابراهیمبیگ نگاه کرده و برگشت به من نگاه نمود. بیاختیار دوش خود را بالا کشید، به اشاره و ایما پرسید: «این چه حال است؟» پیش رفت سلام داد، احوالپرسی نمود، جواب نشنید. نبضش را گرفت، چیزی نفهمید؛ درجهٔ امتحان حرارت گذاشته در حد اعتدال یافت. در سینه و پشت با دست زده گوش داد، همه را در جای خود سالم دید. گفت: «سبحان الله! چهل سال است در پراکتیک هستم، چنان مرض و مریض ندیدهام.»
از من مقدمه را پرسید. گفتم: «در ایران ناخوش نشد.» ماوقع اسلامبول را از ابتدا تا انتها بیان کردم.
بعد از تفکر بسیار باز آمد در بالین مریض نشست. پرسید: «ابراهیمبیگ! مرا میشناسی؟ من حکیم صالح هستم که هر وقت تو را معالجه کردهام؛ حالا هم انشاءالله پس از سه چهار روز بهبودی و صحت یابی، به آرزوی خود موفق شوی. همهٔ کارها نیک شود. «مشکلی نیست که آسان نشود.»»
در اینجا ابراهیمبیگ آهی کشیده «یا حق، یا مدد!» گفت. بیچاره حاجیه خانم یک ساعت سر پا ایستاده و بدون صدا و ندا متصل اشک از چشمانش جاری بود.
حکیم گفت: «حاجیه خانم گریه کردن ثمر نبخشد. پسرت را خوف مرگ در میان نیست. ولی عجایب دردی است که اگر بدن او اینقدر زار و نزار نشده بود، میگفتم دروغ میگوید. هیچ مرض ندارد. چون فردا روز یکشنبه است اطبا جمع نمیشوند. پسفردا سه چهار طبیب که خودم به حذاقت ایشان اعتماد دارم میآورم تا ببینم چه تمهید باید کرد.»
از غذا پرسید. گفتم: «به جز شیر چیزی نمیخورد.» یک چیزی نوشت و گفت دو قاشق با شیر مخلوط کرده بخورانید. چای خورد. خواست برود.
گفتم: «کجا؟ بیمار تازهای هم هست، او را معاینه کنید.» حال محبوبه را بیان نمودم. حاجیه خانم گفت: «من نمیآیم خجالت میکشد؛ زنان همسایه جمعاند خبر دهید بیرون آیند.»
حاجی مسعود را گفتم خبر دهد خانمها بیرون آیند. همگی بیرون آمدند. رفتیم اندرون؛ محبوبه را دید، چه محبوبهای! جسد بیروح افتاده. حکیم این طرف و آن طرف گردانیده نگاه کرد، ابداً حس و حرکت ندارد. سوزنی درآورد از میان دو شانهٔ محبوبه به جلدش فرو برد، «اوخ!» کرده فیالفور به لرزه افتاد؛ دو سه بار مانند بید لرزیده چشم بگشود.
حکیم خندیده گفت: «هان کوچک خانم! احوالت چطور است؟ کجایت درد میکند؟»
محبوبه هر دو دست به صورت گذاشته های های بنای گریه گذاشت.
حکیم گفت: «بسمالله ابراهیمبیگ، بیایید بفرمایید!»
محبوبه فوراً دست از صورت برداشته آن طرف نگاه کرد! الحاصل در اینجا طبابت نمیکرد؛ حکمت عملی و تدبیر به خرج میداد.
گفت: «آب بیاورید!»
آوردند. گرفته خودش به محبوبه داد: «کوچک خانم، بگیر بخور!»
قبول نکرد. یک دفعه تماماً آب قدح را بر روی محبوبه پاشید. حکیم میخندید؛ محبوبه میگریست. ما هم مات و متحیر تماشا میکردیم.
حکیم بیرون آمده گفت: «این مرض مهلک نیست. تا پسفردا گرسنه نگذارید.» و شربتی هم برای او نوشت و رفت.
مرد و زن به قدر چهل پنجاه نفر مهمان خانه بیمیزبان شدند. اگرچه اکثر ایشان یگانهاند ولی هر کس خویشتن را گم کرده در مصیبت اهل خانه پریشان هستند.
گفتم: «حاجی مسعود، حاجیه خانم که خبر ندارد؛ به مطبخ برو ببین چه هست؟ چای حاضر کنند!»
گفت: «پرسیدهام، همه چیز حاضر است. اگر صد نفر مهمان هم باشد کفایت میکند.»
از حاجیه خانم اذن خواسته رفتم بالا پیش مهمانها. بعد از بسیار عذرخواهی نشستم اما چه مهمان! همه در دریای غم غوطهور گشته سر به جیب تفکر فرو برده از بنده احوال پرسیدند.
گفتم: «وقت زیاد داریم البته خواهید شنید.»
رفتیم سر سفره. طعام صرف شد. بعد از شام هر کس خداحافظی کرده و رفت.
سه ساعت از شب گذشته قدری راحت شدیم.
فردا حاجیه خانم به من گفت: «میرزا یوسف، تو برو پیش محبوبه او از من شرم دارد؛ قدری صحبت کن که ما را رسوا نکند. مردم چنان گمان میبرند اینها سابقه داشتهاند.»
گفتم: «حاجیه خانم مترس، پاکی و معصومی هر دو اظهر منالشمس است. همه میدانند.»
الغرض، خلوت کرده رفتم پیش محبوبه. هنوز بیست و چهار ساعت از ورود ما نگذشته که محبوبه نیمهجان شده بود؛ رنگ پریده، چشمان دریده، حال خراب، دل در پیچ و تاب، بدن در اضطراب؛ نه خورد و نه خواب. داخل شدم از من رو گردانید.
گفتم: «چایی خوردی؟»
گفت: «خیر!»
گفتم: «بیاورم؟»
بنای گریه گذاشت.
گفتم: «خانم کوچک چه خبر است؟ چرا به این حال افتادهای؟»
جواب نداد.
گفتم: «دیروز کاری نکردی که به مردم حالت تو مخفی ماند و کسی درد تو را نفهمد. بد کاری کردی. نه مناسب حال تو و این خانوادهٔ جلیله بود. حیف نبود از تو که تا حال سر موی تو را کسی ندیده خود را بیحجاب در نظر خودی و بیگانه جلوه دادی؟ همه کس دانست که شدت سودا تو را به این بیحجابی واداشت؛ عقلت را جمع نموده برخیز به کار خویش مشغول باش! ابراهیمبیگ اگر حالت تو را بفهمد ناراضی بلکه دلگیر و رنجیده خواهد شد. در وصال شما جز بیماری ابراهیمبیگ هیچ مانعی نمانده، انشاءالله عنقریب صحت یافته به مقصود خواهید رسید. حاجیه خانم میداند که تو از او خجالت میکشی لهذا مرا فرستاد. این سخن را از قول خانم میگویم.»
محبوبه زار زار گریستن آغازید و گفت: «عمو جان! من زنده نخواهم ماند. با این سخنان دل مرا نرنجانید. آنچه شما خیال کردهاید صحیح نیست. او آقا و مولا و ولینعمت من است. نمیتوانم او را در آن حال ببینم. دیوانه شدم از من عقل و هوش توقع مدارید. اختیار از دستم بیرون رفته. از آن روز که تلگراف شما از اسلامبول رسید دنیا در چشمم تیره و تار گشته. خدا جان مرا یک روز اول بستاند، من به روی بیبی خود چگونه نظاره کنم؟» - «بیبی» حاجیه خانم را میگوید.
گفتم: «محبوبه، سکینه خواهر ابراهیمبیگ است. البته محبت خواهر و برادری از همه بیشتر و بالاتر است؛ آن هم از غصه سوزان و گریان است، در حیا و حجاب!»
هر چه از این مقوله سخنان گفتم جز گریه ثمری نبخشید.
بیدل گمان مبر که نصیحت کند قبول من گوش استماع ندارم؛ لمن تقول!
دیدم محبوبه مضمون این بیت را کار بسته. برخاسته آمدم ماجرا را کما جری به حاجیه خانم گفتم. این درد از آن درد بدتر! حال این دختر زیاده از مرض پسرش مؤثر افتاد، زیرا که این خانواده عصمت مجسم هستند. از این فقرات زیاده از مرگ متأثر و متغیر [می]شوند.
گفتم: «خانم شما آسوده باشید! این برای ما و خانوادهٔ شما عیب نیست، زیرا که اهل مصر صغیراً و کبیراً میدانند که اینها به همدیگر نامزدند. کاشکی همهٔ نامزدان چنین عشق و محبت ورزیدندی.»
گفت: «چه باید کرد؟ سکینه را بفرستید پیش محبوبه و دختران همسایگان را هم خبر کنید، آمده او را تنها نگذارند، مشغول نمایند.»
حاجی مسعود رفت بالا، سکینه و دختران را خبر کند، یک دفعه صدای گریهٔ محبوبه بلند شد. بیچاره حاجیه خانم هم شنید. رفتم پشت در دیدم در مناجات است میگوید: «بار خدایا! از زندگانی سیر شدم، تاب این سرزنشها را نتوانم آورد. روی بیبی خود را چگونه نگاه کنم؟ مرا با ناز و نعمت پروریده بود برای چنین روزی؟
جز خار غم نرست ز گلزار بخت من آن هم خلید در جگر لختلخت من»
حاجیه خانم گفت: «به عجب بلایی مبتلا شدیم. خدا چه کنم؟ «اگر دردم یکی بود چه بودی؟»» خود صدا کرد: «سکینه بیا پایین!» آمد. گفت: «از محبوبه جدا مشو او را تنها نگذار!» خودش رفت نزد ابراهیمبیگ.
من هم جامهدان و اسباب سفر را گشاده لباس عوض نمودم. از احبا و آشنایان آنان که دیروز نیامده بودند امروز آمدند. میرزا عباس و حاجی محسن آقا هم تشریف آوردند. قدری صحبت کرده دیدیم آقا... تبریزی آمد؛ برخاسته مصافحه و معانقه کردیم، نشست. سؤال کرد: «ابراهیمبیگ کجاست؟»
گفتم: «اتاق خود. حاجیه خانم آنجاست.»
گفت: «شنیدم ناخوش است. از تبریز کاغذ داشتم. برادرم عزیمت شما را نوشته ولی از ناخوشی چیزی ننوشته بود.»
گفتم: «در تبریز بیماری نداشت. در اسلامبول احوالش به هم خورد.» قدری اظهار ممنونیت از برادرش کرده گفتم: «حقیقتاً بسیار مهماننوازی نموده زیاده از حد احترام کرد، زحمت کشید.»
هر کس از ایران احوال میپرسد، میگویم: «صبر کنید خواهم گفت.»
در این بین آقا میرزا احمد شیرازی تشریف آورد. بعد از تحیت و سلام احوال پرسید. گفتم: «ناخوش است؛ در حرم خوابیده.»
افسوس خورد.
گفتم: «اینها همه گناه تو بوده، سبب رفتن به ایران تو شدی، آمدی گفتی در ایران هیچ نیست. مبالغه در هر سخن کردی و بیگ را وادار نمودی که خود برود و ببیند.»
گفت: «مگر دروغ گفتهام؟ چیزی دیدی؟»
اهل مجلس گفتند: «آقا میرزا احمد راست گفته، هیچچیز نیست. تو بگوی ببینم چه دیدی و چه بود؟»
گفتم: «همه چیز هست. چیزی که نیست قانون است. نظم ندارد. از این رو وظیفهٔ احدی از حاکم و محکوم، رعیت و صاحبمنصب معلوم نیست. و بدین سبب مکتب ندارد، مالیات ندارد؛ رشوت دارد، استبداد دارد، اجحاف دارد. شهرها خراب مانده، صحراها لمیزرع مانده، آبها گندیده، از تعفن آبها از کوچه گذر کردن مشکل است؛ گدایان وزیر گشته وزیران گدا شده، کار در دست غیر اهلش افتاده، قاپان قاپان است، چاپان چاپان است، چکه چک، سوخا سوخ است.»
همه قاه قاه خندیده گفتند: «در نزد ابراهیمبیگ هم میتوانی اینها را بگویی؟»
گفتم: «من جرئت ندارم ولی خودش به رأیالعین دیده که چه خبر است؛ احتیاج به گفتهٔ من نیست. مثلی میگویند: چنان مبهوت ماندم که هوش از سرم رفت. حالا او چنان مبهوت و متحیر مانده که هوش از سر و گوشت از تنش رفته. خدا به ما رحم کند!»
بعد از ناهار قدری صحبت کرده هر کس به کار خود رفت. میرزا عباس و حاجی محسن آقا با بنده مانده احوال پرسیدند.
گفتم: «روز خوش ما با شما بود بعد از آن دیگر لبمان خنده ندید. از روز ورود باطوم تا برگشتن هر جا رسیدیم و هر کجا رفتیم و هر چه دیدیم این جوان غیور متعصب در هر قدم آهی سرد از دل پر درد کشید. عجبتر آنکه بعضی چیزها را من دیدم که به او نگفتم و مانع شدم دیگری هم بگوید و بعضی حالات را هم او از من پنهان میکرد و بروز نمیداد که در اسلامبول بعد از ناخوشی او در سیاحتنامهاش دیده و فهمیدهام. ازجمله در خانهٔ وزیر جنگ کتک [ی] خورده من خبر نداشتم. روزی با مشهدی حسن کرمانی در حالت پریشانی به منزل آمده سه روز بستری شده خوابید و از من پنهان داشت. در اسلامبول فهمیدم که چه بر سرش آمده بوده. به خانهٔ وزرا رفته، بعضی صحبتها کرده، فحش و سقط شنیده، کتک خورده. صد هزار شکر که نکشتندش و زنده برگشت. بعد از چند روزی رفت و نصف شب آمد. با لب خندان بشاش، مشعوف که گویا دنیا را به او بخشیدهاند. من هم از شعف او بسیار شادمان گشته شکر حق تعالی را به جای آوردم که این جوان در این سفر یک روز خندید، شادمان و مسرور گردید. جهت مسرتش را پرسیدم گفت: «یوسف عمو غافل مباش! در ایران آدمهای کاردان عالم با غیرت و دولتپرست موجودند که به مدارج عالیهٔ قانوندانی و کارگذاری صعود نموده به استادان فرنگ برتری دارند. امشب مرا مایهٔ امیدواری حاصل شد که در آینده خوشبختی ایران خواهد آمد، عنقریب ترقی زیاد خواهد کرد. به به! وجود محترم محترم است.» سؤال کردم: «چه خبر است؟» گفت: «حمد خدای را که قانون حاضر و آماده است. اما چه قانون خوب و مقدسی! انشاءالله عنقریب در مصر خواهیم شنید که ایران دارای چهار پنج هزار مکاتب علوم و هنرهای متنوعه گشته، بعد از ده سال هزاران علمای باهوش و با غیرت از کارخانههای آدمسازی بیرون خواهد آمد.» گفتم: «انشاءالله!»»
پرسیدند: «چگونه خودبهخود به وزرا راه یافت و آنها را در اندک زمان از کجا شناخت و به معرفت و دلالت که به حضور ایشان توانست رسید؟»
گفتم: «دلیل و هادی این راه را در مجمع عام باید گفت. مخلصش آنکه یک نفر حاجی خان شخص اول ایران که همه شما او را میشناسید، در سیاحتنامه هم تعریف او نوشته شده خواهید خواند، وی را به هر مقام دلالت کرد.»
بعد از اندک صحبتی دوستان پراکنده شده رفتند. من هم پایین آمده پیش مریض نشستم. حاجیه خانم نشسته سر را به دست تکیه داده اشک چشم مانند ابر بهار میریخت.
پرسیدم: «چیزی خورد؟»
گفت: «نمیخورد.»
یک کاسهٔ شیر آورده از شربت هم دو قاشق در او ریخته پیش رفته گفتم: «جان عمو بخور به حق خدا و به سلامتی وجود محترم!» من خندیدم و از چشمان خمور و موم ابراهیمبیگ چند قطره اشک به دامان ریخت. شیر را پیش لبش رسانیدم خورد و یک کلمه گفت: «یا حق، یا مدد!»
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/ru/works/zeynalabdin-maragayi-2-ibrahim-beyin-isinin-sonu-ve-teessubkesliyinin-neticesi-2
Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение
Другие произведения автора
ابراهیم گفت: «برادر جان! من از ناملایمات وطن هر چه که دیدم همه را ننوشتهام؛ به واهمهٔ اینکه مبادا به دست معترضان سررشتهٔ ملامت بیفتد، دیگر روز روشن را از شماتت خودشان بر من تاریکتر از شب دیجور میکنند.غیرت نگذارد که بگویم که مرا کشت تا خلق ندانند که معشوقه چه نام است.»
Sonluqسپاس خداوند بخشندهٔ مهربان را که به طبع این سیاحتنامه من بنده را توفیق عطا فرمود و موفق شدم بر اینکه نام نامی این سیاح محترم بلاکش را -که در راه حب وطن زحمات و خسارتهای فوقالعاده بر خود هموار نموده است- در صفحهٔ گیتی به یادگار بگذارم.چنانکه در مقدمه عرض شد، مقصود از طبع و نشر این سیاحتنامه که مستلزم بسی زحمت و خیلی مخارج است جلب منفعت شخصی نیست. بلکه در عقیدهٔ خود، این معنی را نوعی از آیین وطنپرستی و ملتدوستی و دولتخواهی دانسته زحمات و مخارج آن را به طیب خاطر در عهده گرفتم تا مطالعهکنندگان محترم از روی انصاف به مندرجات آن نگریسته برای رفع معایب و اکمال نقایص وطن همت فرمایند که بلکه از میامن اتفاق و همت بلند ایشان بهتدریج مفاسد صلاح پذیرد. از این وضع پریشان بالمره مأیوس نباید شد، چه که هیچ سختی را در مقابل سعی و عمل ملتی پایداری نتواند شد. چنانکه فرمودهاند: «همتالرجال تقلع الجبال.» باید برای اصلاح کارها متفقانه جنبش کرد تا بر شدائد غلبه نمود.
Sonluq, 2پس از معلوم میشود که هر کس به وطن خود محبت دارد و عزت ابنای وطن خود را میخواهد باید به فرمودهٔ حضرت مولیالموالی علی عالی -علیهالسلام- که مولا و مقتدای خودشان است، پیروی نموده از معایب هموطنان هر چه بیند به زبان ملایمی به ایشان بگوید، که بلکه سخن یکی از آن میان کارگر افتد، مردم به تدریج به ترک ناملایمات اقدام نمایند؛ تا به یاری خدا جور و ناراستی که خود اثر نادانی و جهالت است از میان ملت بار بربسته قسط و عدل به جای آن خیمه و خرگاه زند. حالا وقت آن است شعرا و سخنسنجان ملت، که تاکنون عمرشان را به تمدیح و توصیف جبابره صرف مینمودند، دیگر از حب وطن و آیین وطنپرستی جامهها سرایند و چکامهها آرایند. چنانکه مدتی برای مصایب گریه میکردیم یک چندی نیز مرثیهٔ وطن بخوانیم و بدان گریه کنیم، چه در صورتی که وطن نباشد به اجرای هیچ آیینی ما را رخصت نمیدهند. چنانکه سالها از وطنپرستان مذمت گفتهاند، یک چندی نیز کردار خائنان را به نظم و نثر نکوهش کنند. چندین سال است که برای خلاصی خودمان از آتش دوزخ به تضرع و زاری دعا میکنیم. چندی هم برای رهایی خودمان از ظلم و جور و نیل به عدل و انصاف دعا نماییم. عمرهاست که با همدیگر محض هوای نفس خصومت و نفاق میورزیم. چندی نیز به مهر و وفاق رفتار کنیم که سرمایهٔ تمامی نیکبختیهاست. چه مناسب است نقل حکایتی که به شاه عباس صفوی -اذرالله برهانه- نسبت میدهند در اینجا ذکر بشود:گویند روزی پادشاه رضوان جایگاه شاه عباس صفوی سواره به جایی میرفتند. سید پاکنژاد میر محمد باقر داماد و شیخ اجل بهاءالدین عاملی، که هر دو از فحول علمای آن عصر به شمار میرفتند، ملتزم رکاب پادشاهی بودند. پادشاه را به خاطر گذشت که آن دو بزرگوار را آزمایشی کند تا بداند که رقابت و حسادتی در میانشان هست یا خیر. چون اسب سید مرحوم خیلی بازی و جست و خیز میکرد، پادشاه آهسته به شیخ گفت که «اسب سید خیلی جهنده و بازی کن است، در حقیقت سواری این جور اسب برازندهٔ حال علما نیست.» شیخ عرض کرد که «چون اسب راکب خود را میشناسد که چه شخص عالم و بزرگواریست این است که از وجد آن دولت، که مر او را نصیب گشته، میرقصد و حق هم دارد.» پس از آنکه مسافتی طی شد این بار آن پادشاه دلآگاه روی به جانب آن سید جلیلالقدر کرده فرمود که «اسب شیخ خیلی تنبل است، نمیخواهد قدم به جای قدم پیش گذارد، شیخ خود نیز آیین سواری را نمیداند.» سید در جواب عرض میکند که «خیر! اسب شیخ تنبل و مهمل نیست. بلکه جای حیرت است که با آن همه بار سنگین فضلت که سوار اوست چگونه حرکت میکند.» آن شهریار پسندیدهکردار از شنیدن این سخنان نغز آن دو عالم بزرگوار به شکر خداوندیتر زبان شده میگوید «سپاس خداوندی را که در ایام سلطنت من علمای ملت را تا این درجه به همدیگر رئوف و مهربان داشته است که این یکی دلیل بودن اتفاق و مهر و محبت در میان تمامی ملت است.»
Əlavəاین بنده یکی از ابنای آن خاک مبارکام که پریشانی او دل هر وطنپرست غیرتمند را پریشان داشته و هر بیچاره در چارهٔ آن پریشانی در بحر تفکر فرو مانده است. امروز به جهت انجام دادن این کار شخصی خود داخل مطبعهٔ... شدم. از قضا آنوقت این «سیاحتنامهٔ ابراهیمبیگ یا بلای تعصب او» در روی دستگاه بود که طبع میکردند. آن جزوهٔ مطبوع را برداشته مطالعه نمودم. در حقیقت چندان متأثر شدم که درجهٔ آن معلوم نیست. واقعاً آنانکه اندکی محبت وطن در دل دارند خواهند دانست که این جوان غیرتمند به سبب حب وطن و ملتپرستی چهها کشیده و از جهال وطن چه طعنها دیده و چه ناملایمات شنیده است، که صدمه به عقل و شعورش وارد آمده در حالتی که هوشیار و فرزانه بر آنجا داخل شده بود بیهوش و دیوانه برگشته است. آتش عشق معشوق او -که ایرانش نام است- چگونه خرمن هوش و خرد آن جوان آزاده را سوخته و برباد داده است که از هستی خود خبر ندارد. بیچاره هر چه نوشته و گفته است خالی از هر گونه اغراق و مبالغه است. اگر به دیدهٔ انصاف بنگری، آنچه از ناملایمات دیده اندکی از بسیار آن را ننوشته است. معایبی که بعض بزرگان این مملکت بدبخت مرتکباند به گفتن و نوشتن تمام نتواند شد.معایبش نتوان گفت از هزار یکی از آنچه ذکر شد صدهزار چندان است