Məczub Təbrizi: Mey və meyxana
قدح زمرد و می لعل و دست ساقیسیمخزینهای به کف آوردهام به یک تسلیم
Qəzəl 152بهار آمد چرا بیباده باشیمبه کنج غم چرا افتاده باشیم
Qəzəl 156چون جام باده کوی مغان است مسکنمپاک است طینتم چه شد آلوده دامنم
Qəzəl 157کی رو دهد که با تو شبی گفتگو کنمچون ماه لاف حسن زند روبرو کنم
Qəzəl 158من که دردیکش و بیساخته و بیباکمطاعت ساخته هرگز نکند غمناکم
Qəzəl 160ساغری گر ز لب لعل تو دریوزه کنمخاک در کاسه این گنبد فیروزه کنم
Qəzəl 162زاهد مگو که مست شراب دو سالهامچشمی گرفته است به باد پیالهام
Qəzəl 167دارد به سر هوای رخت آفتاب همخون کرده خندهات به دل لعل ناب هم
Qəzəl 170ما تن به عیش مفت و مسلم نمیدهیمیعنی غم تو را به دو عالم نمیدهیم
Qəzəl 171تا پای همت میرود از آرزو رم میکنمدست از تمنّا میکشم تسخیر عالم میکنم
Qəzəl 174دگر رفتم که در میخانه باشمرفیق شیشه و پیمانه باشم
Qəzəl 175هر زمان از خون دل جام شرابی میزنمدر غم شکّرلبی بر آتش آبی میزنم
Qəzəl 176پیمانهکش و رند و خراباتی و مستیمتزویر ندانیم همینیم که هستیم
Qəzəl 177به صد آشفتگی چون موج هر سو بیقرار افتمکه زین دریای توفانخیز شاید بر کنار افتم
Qəzəl 184کو همّت مردانهای تا از تمنا رم کنمچون کار این عالم شود تسخیر آن عالم کنم
Qəzəl 185هر جا ز سرگذشت خود افسانه بستهایمبندی به پای عاقل و دیوانه بستهایم
Qəzəl 186گردیدهام غبار و پناهی گرفتهامبر طرف دامنی سر راهی گرفتهام
Qəzəl 187خیز تا بر در میخانه گذاری بکنیمبا لب مغبچهای دفع خماری بکنیم
Qəzəl 194آن شب کز آتشِ می گردد چراغ روشنپروانه میکشان را گوید چراغ روشن
Qəzəl 197یار دل را بیتکلف کرده جای خویشتنصورت آیینه خود شد رونمای خویشتن
Qəzəl 200به اصل و نسل مباهات ای پسر کم کنتو خویش را خلف دودمان آدم کن
Qəzəl 203خویش را رسوای شهر و کوچه و بازار کنهمچو من با سادهرویان عشق ورز و کار کن
Qəzəl 217نیم جو معتقدِ طاعتِ بیگریه مشونرسد کِشتهٔ بیآب به سر حد درو
Qəzəl 226ای مصحف جمال تو از رحمت آیتیبا عارض تو قصّه یوسف حکایتی
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.