Qəzəl 180

تا منور شد ز خورشید رخ او دیده‌امدر همه اشیا ظهور صورت او دیده‌ام

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 184

به بوی زلف مشکینت گرفتار صبا بودمچه دانستم من خاکی که عمری باد پیمودم

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 192

شد ملول از خرقه ازرق دل من، چون کنم؟ساقیا جامی بده تا خرقه را گلگون کنم

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 194

چشم مستش به خواب می‌بینمکار تقوی خراب می‌بینم

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 198

ما مرید پیر دیر و ساکن میخانه‌ایمهمدم دُردی‌کشان و ساغر و پیمانه‌ایم

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 200

صلاح از ما مجو زاهد که ما رندیم و قلاشیمگهی دُردی‌کش میخانه گه سرخیل اوباشیم

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 201

با روی او مگو که ز گلزار فارغیمکز هستی دو کون به یکبار فارغیم

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 212

بیار باده که عید است و روز می خوردنچه خوش بود به می ناب روزه وا کردن

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 218

ساقی! نسیم وقت گل آمد شتاب کنباب الفتوح میکده را فتح باب کن

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 222

قصد زلف یار داری در سر ای دل هی مکنمرد این سودا نه ای با دلبر ای دل هی مکن

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 223

با بخت سعد یارم چون هست یار با منشادی چو آن من شد، غم را چه کار با من؟

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 224

گل ز خجالت آب شد پیش رخ نگار منسرخ برآمد از حیا لاله ز شرم یار من

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 229

با چنین حسن آن صنم گر بی حجاب آید برونآفتاب از برقع و ماه از نقاب آید برون

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 230

گر شبی ماه من از ابر نقاب آید بروندیگر از شرمش عجب گر آفتاب آید برون

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 231

آن که ماه از شرم رویش بی نقاب آید برونوز گریبانش سحرگه آفتاب آید برون

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 246

با غیر مگو حالم، کاغیار نداند بهپروانه آن شمعم، گر نار نداند به

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 248

ای خیال چشم مستت خون صهبا ریختهزلف مشکین تو را سرهاش در پا ریخته

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 251

ای نوبت جمال تو در ملک جان زدهحسن رخ تو گوی «لمن » در جهان زده

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 255

دلیل ما شد آن ساقی به دارالعیش میخانهبیا گر آرزومندی به جام لعل جانانه

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 256

منم آن رند فرزانه که دادم جان به جانانهچو از اغیار ببریدم شدم با یار همخانه

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 257

تا بر اطراف سمن مشک ختن ریخته‌ایدر گل آتش زده‌ای، آب سمن ریخته‌ای

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 264

یارب، ای سرو من! امشب در کنار کیستی؟دوش بودی یار من، امروز یار کیستی؟

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 268

گر کنی قبله جان روی نگاری، باریور بری عمر به سر با غم یاری، باری

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 272

وصالت عمر جاوید است و بخت سعد و فیروزیمبارک صبح و شام آن، که شد وصل تواش روزی

İmadəddin Nəsimi2 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.