Saib Təbrizi: Səfəvi dövrü
عاشق عنان به چرخ مقوس نمی دهدصید رمیده دست به هر کس نمی دهد
Pərakəndə şeir 411هرگز کسی ز قافله دل نشان ندیدیک آفریده آتش این کاروان ندید
Pərakəndə şeir 412به جای قطره باران به کشت طالع ماز آسمان ستم پیشه مور می آید
Pərakəndə şeir 413تبسمی پی دشنام تلخ در کارستنمکچش مزه ای با پیاله می باید
Pərakəndə şeir 414چه شد دگر که فغان از دلم خروش کشید؟لباس عافیتم دست غم ز دوش کشید
Pərakəndə şeir 415مرا در آتش بی رحمی عتاب مسوزکه شمع طور مرا با چراغ می جوید
Pərakəndə şeir 416نسیم از چمن و مشک از ختن گویدگل شکفته ازان چاک پیرهن گوید
Pərakəndə şeir 417رونق ز لاله زار تو خط سیاه برداین هاله روشنی ز شبستان ماه برد
Pərakəndə şeir 418گفتار او غم از دل ناکام می برداین قند سوده تلخی بادام می برد
Pərakəndə şeir 419تا چند ناگواری از اندازه بگذرد؟اوقات در شکنجه خمیازه بگذرد
Pərakəndə şeir 420تنها نه کار من به نگاه نخست کردهر کس که دید جلوه او پای سست کرد
Pərakəndə şeir 421کی دیدمش که گریه سر حرف وا نکرد؟رنگ شکسته راز دلم برملا نکرد
Pərakəndə şeir 422تا عشق هست ناله به فریاد می رسدتا هست آتشی مدد باد می رسد
Pərakəndə şeir 423جان چون کمال یافت به جانانه می رسدانگور چون رسید به میخانه می رسد
Pərakəndə şeir 424از بس ادب که یافت دل ما ادیب شدبیمار ما ز رنج کشیدن طبیب شد
Pərakəndə şeir 425آخر غبار خط تو گرد کساد شدجوهر به چشم آینه موی زیاد شد
Pərakəndə şeir 426خالش بلای جان ز خط مشکبار شدپرهیز ازان ستاره که دنباله دار شد
Pərakəndə şeir 427بال و پر محیط ز موج آشکاره شدگردد یکی هزار چو دل پاره پاره شد
Pərakəndə şeir 428آثار عشق در دل چون سنگ من نمانددر بیستون من اثر از کوهکن نماند
Pərakəndə şeir 429گردنکشی مکن که ضعیفان به آه سرددیهیم نخوت از سر قیصر گرفته اند
Pərakəndə şeir 430مردم ز حد خویش برون پا نهادهاندراه هزار تفرقه بر خود گشادهاند
Pərakəndə şeir 431روشندلان که آینه جان زدوده انداز روی حشر پرده هم اینجا گشوده اند
Pərakəndə şeir 432این ریش پروران که گرفتار شانه اندغافل که صد خدنگ بلا را نشانه اند
Pərakəndə şeir 433جوش سخن من بود از جذبه مردانهر خام مرا بر سر گفتار نیارد
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.