Saib Təbrizi: Səfəvi dövrü
زلف او کی به خیال من غمناک افتد؟مگر از شانه به فکر دل صد چاک افتد
Pərakəndə şeir 315گر چنین سرو ز بالای تو درهم گرددطوق هر فاخته ای حلقه ماتم گردد
Pərakəndə şeir 316اگر ابروی تو محراب نمازم گرددکعبه پروانه صفت گرد نیازم گردد
Pərakəndə şeir 317حسن خط پرده فهمیدن مضمون گرددکسی آگاه ز مضمون خطش چون گردد
Pərakəndə şeir 318عیب در چشم و دل پاک هنر میگرددکف بیمغز درین بحر گهر میگردد
Pərakəndə şeir 319شبنم از روی لطیف تو نظر می دزددغنچه از شرم تو سر در ته پر می دزدد
Pərakəndə şeir 320بوی گل مژده آشوب جنون می آردناله بلبلم از پرده برون می آرد
Pərakəndə şeir 321شوربختی ز دو چشم تر ما می باردتلخکامی ز لب ساغر ما می بارد
Pərakəndə şeir 322هر که را می نگری شکوه ز قسمت داردجز دل ما که به ناداده قناعت دارد
Pərakəndə şeir 323ناله ام کاوش ازان خنجر مژگان داردگریه من نمک طرز ز طوفان دارد
Pərakəndə şeir 324نمک لعل تو کی چشمه حیوان دارد؟یوسف مصر کی این چاه زنخدان دارد؟
Pərakəndə şeir 325اشک ما آتش حل کرده به دامن دارددانه سوختگان برق به خرمن دارد
Pərakəndə şeir 326چمن خلد کی این لاله و نسرین دارد؟لب اعجاز کی این خنده شیرین دارد؟
Pərakəndə şeir 327با رخت آینه خوش عیش تمامی داردشانه با هر شکن زلف تو دامی دارد
Pərakəndə şeir 328خنک آن دل که ز وسواس تمنا گذرددامن افشان چو نسیم از سر دنیا گذرد
Pərakəndə şeir 329رهنوردی که مدارش به توکل گذردگر قدم بر سر دریا نهد از پل گذرد
Pərakəndə şeir 330داغم از خنده بیهوده خود، می ترسمکه چو گل مدت عمرم به شکفتن گذرد
Pərakəndə şeir 331قطع امید ازان زلف دوتا نتوان کرددامن دولت جاوید رها نتوان کرد
Pərakəndə şeir 332برو ای غیر به ما داغ محبت مفروشاین زر قلب به کار همه کس نتوان کرد
Pərakəndə şeir 333هر که شبها ز سر زانوی خود بالین کردغنچه سان جیب و بغل پرسخن رنگین کرد
Pərakəndə şeir 334هر کجا از خط سبز تو سخن می خیزدموی از سبزه بر اندام چمن می خیزد
Pərakəndə şeir 335مرغ من در بغل بیضه هم آزاد نبودآشیان هیچ کم از خانه صیاد نبود
Pərakəndə şeir 336نکشم ناز بتی را که جفاجو نبودبه چه کار آیدم آن گل که در او بو نبود؟
Pərakəndə şeir 337مصر روشن ز جمال مه کنعان نشودتا برافروخته از سیلی اخوان نشود
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.