Pərakəndə şeir 314

زلف او کی به خیال من غمناک افتد؟مگر از شانه به فکر دل صد چاک افتد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 315

گر چنین سرو ز بالای تو درهم گرددطوق هر فاخته ای حلقه ماتم گردد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 316

اگر ابروی تو محراب نمازم گرددکعبه پروانه صفت گرد نیازم گردد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 317

حسن خط پرده فهمیدن مضمون گرددکسی آگاه ز مضمون خطش چون گردد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 318

عیب در چشم و دل پاک هنر می‌گرددکف بی‌مغز درین بحر گهر می‌گردد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 319

شبنم از روی لطیف تو نظر می دزددغنچه از شرم تو سر در ته پر می دزدد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 320

بوی گل مژده آشوب جنون می آردناله بلبلم از پرده برون می آرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 321

شوربختی ز دو چشم تر ما می باردتلخکامی ز لب ساغر ما می بارد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 322

هر که را می نگری شکوه ز قسمت داردجز دل ما که به ناداده قناعت دارد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 323

ناله ام کاوش ازان خنجر مژگان داردگریه من نمک طرز ز طوفان دارد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 324

نمک لعل تو کی چشمه حیوان دارد؟یوسف مصر کی این چاه زنخدان دارد؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 325

اشک ما آتش حل کرده به دامن دارددانه سوختگان برق به خرمن دارد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 326

چمن خلد کی این لاله و نسرین دارد؟لب اعجاز کی این خنده شیرین دارد؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 327

با رخت آینه خوش عیش تمامی داردشانه با هر شکن زلف تو دامی دارد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 328

خنک آن دل که ز وسواس تمنا گذرددامن افشان چو نسیم از سر دنیا گذرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 329

رهنوردی که مدارش به توکل گذردگر قدم بر سر دریا نهد از پل گذرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 330

داغم از خنده بیهوده خود، می ترسمکه چو گل مدت عمرم به شکفتن گذرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 331

قطع امید ازان زلف دوتا نتوان کرددامن دولت جاوید رها نتوان کرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 332

برو ای غیر به ما داغ محبت مفروشاین زر قلب به کار همه کس نتوان کرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 333

هر که شبها ز سر زانوی خود بالین کردغنچه سان جیب و بغل پرسخن رنگین کرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 334

هر کجا از خط سبز تو سخن می خیزدموی از سبزه بر اندام چمن می خیزد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 335

مرغ من در بغل بیضه هم آزاد نبودآشیان هیچ کم از خانه صیاد نبود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 336

نکشم ناز بتی را که جفاجو نبودبه چه کار آیدم آن گل که در او بو نبود؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 337

مصر روشن ز جمال مه کنعان نشودتا برافروخته از سیلی اخوان نشود

Saib Təbrizi1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.