Pərakəndə şeir 290

ز حیرت بهره عاشق ز خوبان بیشتر باشدازین گلشن گل آن چیند که دستش زیر سر باشد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 291

جهان را تار و پود هستی از موج خطر باشدکف این بحر خون آشام از مغز گهر باشد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 292

رهین منت درمان شدن آسان نمی باشدطلای بی غشی چون درد بی درمان نمی باشد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 293

چه لذت دیدن رخسار آن مه پاره می بخشدکه عاشق هر دو عالم را به یک نظاره می بخشد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 294

همان خشک است مژگان گر به خوناب دگر غلتدنگردد رشته تر چندان که در آب گهر غلتد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 295

گل از شرم رخ او خون به روی خویشتن مالدزبان لاف را بر خاک، شمع انجمن مالد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 296

کدامین سروقد از دامن محشر برون آمد؟که بی تابانه صد آه از لب کوثر برون آمد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 297

به قتل من چنان تیغش به استعجال می آمدکه از جوهر به گوش من صدای بال می آمد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 298

اگر ملک دو عالم را کند یک کاسه اقبالشهمان از حرص، چین بر جبهه فغفور می ماند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 299

گرانخوابی که آه سرد را مهتاب می داندنسیم صبح محشر را فسون خواب می داند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 300

دل سودایی من یار را اغیار می داندسر زانوی وحدت را سر بازار می داند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 301

گرفتار محبت دوست از دشمن نمی‌داندز راحت دشمنی‌ها گلخن از گلشن نمی‌داند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 302

دلم در سینه درس ناله مستانه می‌خواندبه طرز بلبل ناقوس در بتخانه می‌خواند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 303

حجاب بی‌زبانم رخصت گفتار می‌خواهدبرات بوسه‌ای زان لعل شکربار می‌خواهد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 304

طبیب پست فطرت خلق را رنجور می خواهدگدای دوربین فرزند خود را کور می خواهد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 305

شود رد خلایق هرکه را الله می‌خواهدنگردد گرد گوهر هیچ کس تا شاه می‌خواهد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 306

خوشا دردی که هر مو بر تن من در خروش آیدبه هر پهلو که غلطم ناله زخمی به گوش آید

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 307

ز سبزی گر برون گردون مینارنگ می آیدمرا آیینه دل هم برون از زنگ می آید

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 308

به لب از شوق صدره بیش جان نامه می آیدکه حرفی از دهانش بر زبان خامه می آید

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 309

اگر خواهی سر مویی نپیچد سر ز فرمانتبه خاموشی زبانی چون زبان شانه می باید

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 310

مگر پروانه حرفی از کنار و بوس می گوید؟که شمع امشب سخن از پرده فانوس می گوید

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 311

(صبا در هم خبر از طره جانانه می گویدسخن های پریشان با من دیوانه می گوید)

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 312

آن که چشمان ترا نشأه بیهوشی دادمستمندان ترا ذوق جگرنوشی داد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 313

(یک ادای نمکین در همه عمر نکردیارب این بخت مرا تهمت شوری که نهاد؟)

Saib Təbrizi1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.