Saib Təbrizi: Səfəvi dövrü
ز حیرت بهره عاشق ز خوبان بیشتر باشدازین گلشن گل آن چیند که دستش زیر سر باشد
Pərakəndə şeir 291جهان را تار و پود هستی از موج خطر باشدکف این بحر خون آشام از مغز گهر باشد
Pərakəndə şeir 292رهین منت درمان شدن آسان نمی باشدطلای بی غشی چون درد بی درمان نمی باشد
Pərakəndə şeir 293چه لذت دیدن رخسار آن مه پاره می بخشدکه عاشق هر دو عالم را به یک نظاره می بخشد
Pərakəndə şeir 294همان خشک است مژگان گر به خوناب دگر غلتدنگردد رشته تر چندان که در آب گهر غلتد
Pərakəndə şeir 295گل از شرم رخ او خون به روی خویشتن مالدزبان لاف را بر خاک، شمع انجمن مالد
Pərakəndə şeir 296کدامین سروقد از دامن محشر برون آمد؟که بی تابانه صد آه از لب کوثر برون آمد
Pərakəndə şeir 297به قتل من چنان تیغش به استعجال می آمدکه از جوهر به گوش من صدای بال می آمد
Pərakəndə şeir 298اگر ملک دو عالم را کند یک کاسه اقبالشهمان از حرص، چین بر جبهه فغفور می ماند
Pərakəndə şeir 299گرانخوابی که آه سرد را مهتاب می داندنسیم صبح محشر را فسون خواب می داند
Pərakəndə şeir 300دل سودایی من یار را اغیار می داندسر زانوی وحدت را سر بازار می داند
Pərakəndə şeir 301گرفتار محبت دوست از دشمن نمیداندز راحت دشمنیها گلخن از گلشن نمیداند
Pərakəndə şeir 302دلم در سینه درس ناله مستانه میخواندبه طرز بلبل ناقوس در بتخانه میخواند
Pərakəndə şeir 303حجاب بیزبانم رخصت گفتار میخواهدبرات بوسهای زان لعل شکربار میخواهد
Pərakəndə şeir 304طبیب پست فطرت خلق را رنجور می خواهدگدای دوربین فرزند خود را کور می خواهد
Pərakəndə şeir 305شود رد خلایق هرکه را الله میخواهدنگردد گرد گوهر هیچ کس تا شاه میخواهد
Pərakəndə şeir 306خوشا دردی که هر مو بر تن من در خروش آیدبه هر پهلو که غلطم ناله زخمی به گوش آید
Pərakəndə şeir 307ز سبزی گر برون گردون مینارنگ می آیدمرا آیینه دل هم برون از زنگ می آید
Pərakəndə şeir 308به لب از شوق صدره بیش جان نامه می آیدکه حرفی از دهانش بر زبان خامه می آید
Pərakəndə şeir 309اگر خواهی سر مویی نپیچد سر ز فرمانتبه خاموشی زبانی چون زبان شانه می باید
Pərakəndə şeir 310مگر پروانه حرفی از کنار و بوس می گوید؟که شمع امشب سخن از پرده فانوس می گوید
Pərakəndə şeir 311(صبا در هم خبر از طره جانانه می گویدسخن های پریشان با من دیوانه می گوید)
Pərakəndə şeir 312آن که چشمان ترا نشأه بیهوشی دادمستمندان ترا ذوق جگرنوشی داد
Pərakəndə şeir 313(یک ادای نمکین در همه عمر نکردیارب این بخت مرا تهمت شوری که نهاد؟)
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.