Saib Təbrizi: Səfəvi dövrü
دل به خال تو عبث چشم طمع دوخته بودمشک این نافه سراسر جگر سوخته بود
Pərakəndə şeir 387می خرامید و صبوح از می بی غش زده بودلاله ای بود که سر از دل آتش زده بود
Pərakəndə şeir 388پیش ازین سینه ام از چاک گلستانی بودهر شکاف از دل چاکم لب خندانی بود
Pərakəndə şeir 389(چشمت که راه توبه احباب می زندساغر به طاق ابروی محراب می زند)
Pərakəndə şeir 390چون لاله هر که باده حمرا نمی زندجوش نشاط چون خم صهبا نمی زند
Pərakəndə şeir 391دم گرچه پیش آینه عالم نمیزندآیینه پیش عارض او دم نمیزند
Pərakəndə şeir 392ماه از حجاب روی تو پروین عرق کندآیینه را شکوه جمال تو شق کند
Pərakəndə şeir 393تا چند رخ ز باده کسی لاله گون کند؟تا کی کسی شناه به دریای خون کند؟
Pərakəndə şeir 394چندان که ممکن است کسی مردمی کنددم را چرا علم کند و کژدمی کند؟
Pərakəndə şeir 395اول به ظالمان اثر ظلم می رسدپیش از هدف همیشه کمان ناله می کند
Pərakəndə şeir 396در خشت خم به چشم حقارت نظر مکنخورشید ساغر از لب این بام شد بلند
Pərakəndə şeir 397این ناقصان که فخر به انساب می کنندپس پس سفر چو طفل رسن تاب می کنند
Pərakəndə şeir 398تیر از فراق شست تو می کرد ناله دوش؟یا بال عندلیب پر این خدنگ بود
Pərakəndə şeir 399مژگان من ز اشک دمی بی گهر نبوداین شاخ بی شکوفه لخت جگر نبود
Pərakəndə şeir 400خطت ز پیش چشم سوادم نمی روددلسوزی رخ تو ز یادم نمی رود
Pərakəndə şeir 401(هرگه لبت به خنده تبسم ادا شودهر عضو من چو برگ گل از هم جدا شود)
Pərakəndə şeir 402دل روبرو به خنجر مژگان چرا شودبا برق، خار دست و گریبان چرا شود؟
Pərakəndə şeir 403آنجا که عارض تو ز می لاله گون شوددر دیده رشته های نگه جوی خون شود
Pərakəndə şeir 404عمرم به تلخکامی مل خرج می شوداشکم به رنگ لاله و گل خرج می شود
Pərakəndə şeir 405ای سنگدل عقیق تو بدنام می شودورنه مرا چه از دو سه دشنام می شود؟
Pərakəndə şeir 406از خواب، چشم شوخ تو سنگین نمی شوددر زیر ابر برق به تمکین نمی شود
Pərakəndə şeir 407هرکس که از رخ تو نظر آب میدهدخرمن به برق و خانه به سیلاب میدهد
Pərakəndə şeir 408گل بوی بی وفایی ارواح می دهدیادی ز کم بقایی ارواح می دهد
Pərakəndə şeir 409آیینه ات ز چشم بدان بی صفا شده استخاکستر سپند، جلای تو می دهد
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.