Pərakəndə şeir 386

دل به خال تو عبث چشم طمع دوخته بودمشک این نافه سراسر جگر سوخته بود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 387

می خرامید و صبوح از می بی غش زده بودلاله ای بود که سر از دل آتش زده بود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 388

پیش ازین سینه ام از چاک گلستانی بودهر شکاف از دل چاکم لب خندانی بود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 389

(چشمت که راه توبه احباب می زندساغر به طاق ابروی محراب می زند)

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 390

چون لاله هر که باده حمرا نمی زندجوش نشاط چون خم صهبا نمی زند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 391

دم گرچه پیش آینه عالم نمی‌زندآیینه پیش عارض او دم نمی‌زند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 392

ماه از حجاب روی تو پروین عرق کندآیینه را شکوه جمال تو شق کند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 393

تا چند رخ ز باده کسی لاله گون کند؟تا کی کسی شناه به دریای خون کند؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 394

چندان که ممکن است کسی مردمی کنددم را چرا علم کند و کژدمی کند؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 395

اول به ظالمان اثر ظلم می رسدپیش از هدف همیشه کمان ناله می کند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 396

در خشت خم به چشم حقارت نظر مکنخورشید ساغر از لب این بام شد بلند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 397

این ناقصان که فخر به انساب می کنندپس پس سفر چو طفل رسن تاب می کنند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 398

تیر از فراق شست تو می کرد ناله دوش؟یا بال عندلیب پر این خدنگ بود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 399

مژگان من ز اشک دمی بی گهر نبوداین شاخ بی شکوفه لخت جگر نبود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 400

خطت ز پیش چشم سوادم نمی روددلسوزی رخ تو ز یادم نمی رود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 401

(هرگه لبت به خنده تبسم ادا شودهر عضو من چو برگ گل از هم جدا شود)

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 402

دل روبرو به خنجر مژگان چرا شودبا برق، خار دست و گریبان چرا شود؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 403

آنجا که عارض تو ز می لاله گون شوددر دیده رشته های نگه جوی خون شود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 404

عمرم به تلخکامی مل خرج می شوداشکم به رنگ لاله و گل خرج می شود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 405

ای سنگدل عقیق تو بدنام می شودورنه مرا چه از دو سه دشنام می شود؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 406

از خواب، چشم شوخ تو سنگین نمی شوددر زیر ابر برق به تمکین نمی شود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 407

هرکس که از رخ تو نظر آب می‌دهدخرمن به برق و خانه به سیلاب می‌دهد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 408

گل بوی بی وفایی ارواح می دهدیادی ز کم بقایی ارواح می دهد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 409

آیینه ات ز چشم بدان بی صفا شده استخاکستر سپند، جلای تو می دهد

Saib Təbrizi1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.