Saib Təbrizi: Səfəvi dövrü
رام عاشق نشدن، کام زلیخا دادنهمه از یوسف بازاری ما می آید
Pərakəndə şeir 339سخنی کز دهن تنگ تو برمیآیدراز غیب است که از پرده به در میآید
Pərakəndə şeir 340خون به جوشم ز خط غالیهگون میآیداین بهاری است کز او بوی جنون میآید
Pərakəndə şeir 341مگر از ناله بلبل دل ما بگشایدورنه پیداست چه از باد صبا بگشاید
Pərakəndə şeir 342گلی از عیش نچیدم که ملالی نرسیدخاری از پا نکشیدم که به چشمم نخلید
Pərakəndə şeir 343دو دل شوم چو به زلفش مرا نگاه افتدچو رهروی که رهش بر سر دو راه افتد
Pərakəndə şeir 344کجا دماغ تو گرم از شراب میگردد؟که می ز شرم نگاه تو آب میگردد
Pərakəndə şeir 345درین ریاض کسی خوشه اش دو سر داردکه غیر اشک دگر دانه ای نمی کارد
Pərakəndə şeir 346کسی که کاوش عشقی درون خود داردهمیشه باده لعلی ز خون خود دارد
Pərakəndə şeir 347چو دست خود به دعا می پرست برداردبه باغ گریه کنان تاک دست بردارد
Pərakəndə şeir 348لبش به ظاهر اگر حرف شکرین داردز خط سبز همان زهر در نگین دارد
Pərakəndə şeir 349شراب روز دل لاله را سیه داردچه حاجت است به شاهد سخن چو ته دارد
Pərakəndə şeir 350ز خط صفا لب میگون یار پیدا کردبهار نشأه این باده را دوبالا کرد
Pərakəndə şeir 351به حسن، خیرگی ما چه می تواند کرد؟به آفتاب، تماشا چه می تواند کرد؟
Pərakəndə şeir 352به آه سرد دل خود دو نیم باید کردچو غنچه خنده به روی نسیم باید کرد
Pərakəndə şeir 353ز سرنوشت قضا احتراز نتوان کردگره به ناخن از ابروی باز نتوان کرد
Pərakəndə şeir 354سخن چو هر دو لب او به یکدگر می خوردچو رشته غوطه به سرچشمه گهر می خورد
Pərakəndə şeir 355سبکروی به صف دشمنان شبیخون زدکه نعل سیر به گلگون عزم وارون زد
Pərakəndə şeir 356چو شبنم آن که دل خویش با صفا سازدز گرد بالش خورشید متکا سازد
Pərakəndə şeir 357غریب کوی تو در هر کجا وطن سازدز پاره های دل آن خاک را یمن سازد
Pərakəndə şeir 358دل رمیده به این خاکدان نمی سازدبه هیچ وجه شرر با دخان نمی سازد
Pərakəndə şeir 359غبار خط چو به عزم نبرد می خیزدز آب چشمه خورشید گرد می خیزد
Pərakəndə şeir 360به دل علاقه نداریم تا به جان چه رسدگذشته ایم ز خود تا به دیگران چه رسد
Pərakəndə şeir 361مس وجود مرا درد کیمیا باشدطلای بی غش من درد بی دوا باشد
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.