Saib Təbrizi: Səfəvi dövrü
زمین کان نمک گردیده است از شور سودایمبه جای گرد مجنون خیزداز دامان صحرایم
Qəzəl 5594ز بی ظرفی به روی گرم جانان برنمی آیمچو نخل موم با خورشید تابان برنمی آیم
Qəzəl 5595نشست از آسیای چرخ گرد شیب بر رویمسفیدی می کند راه فنا از هر سر مویم
Qəzəl 5596گهی از دل، گهی از دیده، گاه از جان ترا جویمنمی دانم ترا ای یار هر جایی کجا جویم
Qəzəl 5597به اشک از اطلس افلاک داغ شام می شویمبه نور دل، سیاهی از رخ ایام می شویم
Qəzəl 5598اشک در دیده غم دیده نگیرد آرامدانه در تابه تفسیده نگیرد آرام
Qəzəl 5599در بهاران دل دیوانه نگیرد آرامتا به چون گرم شود دانه نگیرد آرام
Qəzəl 560هست پیوسته به دریای کرم گوهر ماچه کند خشکی عالم به دماغ تر ما؟
Qəzəl 5600از نهانخانه عصمت به تماشا بخرامآهوان چشم به راهند به صحرا بخرام
Qəzəl 5601من که از وسعت مشرب به فلک ساختهامپیش خوی تو مکرر سپر انداختهام
Qəzəl 5602به نظربازی از آن تنگ شکر ساختهامبه همین رشته ز دریای گهر ساختهام
Qəzəl 5603تا نظر از گل رخسار تو برداشته اممژه دستی است که در پیش نظر داشته ام
Qəzəl 5604تا ز بی حاصلی خویش خبر یافته اماز خزف گوهر و از بید ثمر یافته ام
Qəzəl 5605دست بر زلف پریشان سخن یافتهامچشم بد دور، رگ جان سخن یافتهام
Qəzəl 5606غوطه در بحر گهر ز آبله پا زدهامدر دل خاک قدم بر سر دریا زدهام
Qəzəl 5607دست در دامن آن زلف معنبر زده امباز بر آتش خود دامن محشر زده ام
Qəzəl 5608گرچه از مشق جنون خواب پریشان شده امخط آزادی اطفال دبستان شده ام
Qəzəl 5609گر شوی با خبر از سوز دل بیتابمدم آبی نخوری تا نکنی سیرابم
Qəzəl 561حلقه هر در باغی نشود دیده ماباغ دربسته بود دیده پوشیده ما
Qəzəl 5610رفت آن روز که دامان بهار از دستمرفت چون برگ خزان دیده قرار از دستم
Qəzəl 5611به فلک از تن خاکی چو مسیحا رفتماز دل خم به پریخانه مینا رفتم
Qəzəl 5612سوختم بس که به دنبال تمنا رفتممردم از بس که پی آتش سودا رفتم
Qəzəl 5613عالم بیخبری بود بهشت آبادمتا به هوش آمدم از عرش به فرش افتادم
Qəzəl 5614بیخودی داشت ز فکرِ دو جهان آزادمتا به هوش آمدم از عرش به فرش افتادم
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.