Qəzəl 5593

زمین کان نمک گردیده است از شور سودایمبه جای گرد مجنون خیزداز دامان صحرایم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5594

ز بی ظرفی به روی گرم جانان برنمی آیمچو نخل موم با خورشید تابان برنمی آیم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5595

نشست از آسیای چرخ گرد شیب بر رویمسفیدی می کند راه فنا از هر سر مویم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5596

گهی از دل، گهی از دیده، گاه از جان ترا جویمنمی دانم ترا ای یار هر جایی کجا جویم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5597

به اشک از اطلس افلاک داغ شام می شویمبه نور دل، سیاهی از رخ ایام می شویم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5598

اشک در دیده غم دیده نگیرد آرامدانه در تابه تفسیده نگیرد آرام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5599

در بهاران دل دیوانه نگیرد آرامتا به چون گرم شود دانه نگیرد آرام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 560

هست پیوسته به دریای کرم گوهر ماچه کند خشکی عالم به دماغ تر ما؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5600

از نهانخانه عصمت به تماشا بخرامآهوان چشم به راهند به صحرا بخرام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5601

من که از وسعت مشرب به فلک ساخته‌امپیش خوی تو مکرر سپر انداخته‌ام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5602

به نظربازی از آن تنگ شکر ساخته‌امبه همین رشته ز دریای گهر ساخته‌ام

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5603

تا نظر از گل رخسار تو برداشته اممژه دستی است که در پیش نظر داشته ام

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5604

تا ز بی حاصلی خویش خبر یافته اماز خزف گوهر و از بید ثمر یافته ام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5605

دست بر زلف پریشان سخن یافته‌امچشم بد دور، رگ جان سخن یافته‌ام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5606

غوطه در بحر گهر ز آبله پا زده‌امدر دل خاک قدم بر سر دریا زده‌ام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5607

دست در دامن آن زلف معنبر زده امباز بر آتش خود دامن محشر زده ام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5608

گرچه از مشق جنون خواب پریشان شده امخط آزادی اطفال دبستان شده ام

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5609

گر شوی با خبر از سوز دل بیتابمدم آبی نخوری تا نکنی سیرابم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 561

حلقه هر در باغی نشود دیده ماباغ دربسته بود دیده پوشیده ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5610

رفت آن روز که دامان بهار از دستمرفت چون برگ خزان دیده قرار از دستم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5611

به فلک از تن خاکی چو مسیحا رفتماز دل خم به پریخانه مینا رفتم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5612

سوختم بس که به دنبال تمنا رفتممردم از بس که پی آتش سودا رفتم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5613

عالم بیخبری بود بهشت آبادمتا به هوش آمدم از عرش به فرش افتادم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5614

بی‌خودی داشت ز فکرِ دو جهان آزادمتا به هوش آمدم از عرش به فرش افتادم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.