Saib Təbrizi: Səfəvi dövrü
اگرچه چندی به زمین همچو غبار افتادمعاقبت در پی آن شاهسوار افتادم
Qəzəl 5616عمرها تربیت دیده بینا کردمتا ترا یک نظر از دور تماشا کردم
Qəzəl 5617در مصافی که من از آه علم وا کردمکوه اگر بود طرف، بادیه پیما کردم
Qəzəl 5618قطع امید ز هجران و وصالش کردمسیر چشمانه قناعت به خیالش کردم
Qəzəl 5619مدتی صبر چو زنجیر به زندان کردمتا نظر باز به روی مه کنعان کردم
Qəzəl 562گرچه از درد خزانی شده رخساره مامی توان چید گل از سینه صد پاره ما
Qəzəl 5620یاد آن عهد که در بحر سفر میکردمکمر سعی خود از موج خطر میکردم
Qəzəl 5621دست در دامن رنگین بهاری نزدمناخنی بر دل گلزار چو خاری نزدم
Qəzəl 5622فیض در بیخبری بود چو هشیار شدمصرفه در خواب گران بود چو بیدار شدم
Qəzəl 5623چند امید به خوی تو ستمگر بندم؟نخل مومین به هواداری اخگر بندم
Qəzəl 5624شفق آلود شراب است مگر دستارم؟که فتاده است به پا همچو سحر دستارم
Qəzəl 5625طمع بوسه از آن لعل شکر خا دارمخیر از خانه در بسته تمنا دارم
Qəzəl 5626قطره بی سرو پایم دل دریا دارمذره خاکم و پیشانی صحرا دارم
Qəzəl 5627جگری تشنه تر از وادی محشر دارمدم آبی طمع از ساقی کوثر دارم
Qəzəl 5628چند از ساده دلی زخم هوس بردارم؟به که این آینه از پیش نفس بردارم
Qəzəl 5629از دل سوخته اخگر به گریبان دارمسینه ای گرمتر از خاک شهیدان دارم
Qəzəl 563تا چه گل ریشه دوانیده در اندیشه ما؟که رگ ابر بهارست رگ و ریشه ما
Qəzəl 5630جگری سوخته چون لاله ایمن دارمچون نسوزم، که سر داغ به دامن دارم
Qəzəl 5631از سری کوی تو آهنگ جدایی دارمبوسه ای توشه راه از تو گدایی دارم
Qəzəl 5632کرده ام نذر که از دست سبو نگذارمجانب باده گلرنگ فرو نگذارم
Qəzəl 5633چند در خاک وطن غنچه بود بال و پرم؟در سر افتاده چو خورشید هوای سفرم
Qəzəl 5634چند خود را زخیال تو به خواب اندازم ؟چند از تشنه لبی سنگ در آب اندازم؟
Qəzəl 5635تا به کی افتم و تا چند بپا برخیزم؟من که افتادنی ام چند زجا برخیزم؟
Qəzəl 5636جذبه ای کو که ز خود دست فشان برخیزم؟از جهان بی دل و چشم نگران برخیزم
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.