Saib Təbrizi: Səfəvi dövrü
لب خموش و زبان گزیدهای دارمچو بوی گل نفس آرمیدهای دارم
Qəzəl 5725درین سفر که توکل شده است راهبرمیکی است نسبت زنار و توشه با کمرم
Qəzəl 5726به شور عشق و جنون همچو صبح مشهورمشکسته است نمکدان چرخ را شورم
Qəzəl 5727به لب نمی رسد از ضعف آه شبگیرمز بار دل چو کمان، خانه می کند تیرم
Qəzəl 5728منم که فیض شراب از کتاب می گیرمبه همت از گل کاغذ گلاب می گیرم
Qəzəl 5729ز بیم هجر شب وصل یار می لرزممیان بحر ز بیم کنار می لرزم
Qəzəl 573دل نگردید شب وصل تهی از گلههاطی شد این وادی و هموار نشد آبلهها
Qəzəl 5730اگر چه در چمن روزگار خار و خسمچو لاله داغ بود گل ز گرمی نفسم
Qəzəl 5731ز خال گوشه ابروی یار می ترسمازین ستاره دنباله دار می ترسم
Qəzəl 5732چنان که نیل بود مانع رسیدن چشمبه خط رخ تو امان یافت از گزیدن چشم
Qəzəl 5733مرا که گفت که دست از عنان یار کشمکشد رقیب رکاب و من انتظار کشم
Qəzəl 5734ز بوی باده گلرنگ می پرد رنگمز برق شیشه می آب می شود سنگم
Qəzəl 5735ز بردباری ما خوار و زار شد عالمز کوه طاقت ما سنگسار شد عالم
Qəzəl 5736ز گمرهی خود از روی رهنما خجلمشکسته کشتیم از سعی ناخدا خجلم
Qəzəl 5737از آن زمان که به زلف تو مبتلاست دلماگر به کعبه رود روی برقفاست دلم
Qəzəl 5738اگر چه نیک نیم در پناه نیکانمعجب که تشنه بمانم، سفال ریحانم
Qəzəl 5739بس است روی دلی مشت استخوان مراز چشم شیر فتد برق در نیستانم
Qəzəl 574Kəmalın hüsnü hara, gözdə iztirab hara?Şükufə bəhri hara, xeymeyi-hübab hara?
Qəzəl 5740ز رعشه رفته برون دست و پا ز فرمانمفتاده است تزلزل به چار ارکانم
Qəzəl 5741منم که قیمت یاقوت داغ می دانمسرشک را گهر شبچراغ می دانم
Qəzəl 5742منم که مصرف نقد نگاه می دانمبه روی خوب ندیدن گناه می دانم
Qəzəl 5743ستاره سوخته آتشین عذارانمچو داغ لاله سیه روز نوبهارانم
Qəzəl 5744اگر چه با گل دمساز می شود شبنمچو صبح شد به فلک بار می شود شبنم
Qəzəl 5745به تنگ همچو شرر از بقای خویشتنمتمام چشم ز شوق فنای خویشتنم
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.