Saib Təbrizi: Səfəvi dövrü
تا لبش کرد چو طوطی به سخن تلقینمشد قفس چوب نبات از سخن شیرینم
Qəzəl 566سیل را گنج شمارد دل ویرانه مابرق را تنگ در آغوش کشد دانه ما
Qəzəl 5660چه ضرورست که آلوده تعمیر شوم؟در ره سیل چه افتاده زمین گیر شوم؟
Qəzəl 5661Zülfü afət, teli fitnə, o qara xalı bəla.Vay o gündən ki, bu kafirlər hələ əlbir ola.
Qəzəl 5662برگ عیش خود از آن تازه چمن می خواهمیک گل بوسه از آن کنج دهن می خواهم
Qəzəl 5663ما به ناسازی ابنای زمان ساخته ایموسعت حوصله را مهر دهان ساخته ایم
Qəzəl 5664ما به پیغامی از ان تنگ دهن ساخته ایمچو نی خامه ز شکر به سخن ساخته ایم
Qəzəl 5665نقد جان در بغل از بهر نثار آمده ایمهمه جا رقص کنان همچو شرار آمده ایم
Qəzəl 5666ما به دنیا نه پی ناز و نعم آمده ایمبهر تحصیل غم و درد و الم آمده ایم
Qəzəl 5667گرچه با کوه گرانسنگ گناه آمدهایملیک چون سنگ نشان بر سر راه آمدهایم
Qəzəl 5668ما ز بیقدری اگر لایق دیدار نه ایمقابل منع نگاه در و دیوار نه ایم
Qəzəl 5669از غم زلف تو در دام بلا افتادیمچه هوا در سر ما بود و کجا افتادیم
Qəzəl 567روشن است از دل بی کینه ما سینه ماگوهر ماست چراغ دل گنجینه ما
Qəzəl 5670صفحه دل، سیه از مشق تمنا کردیمکعبه را بتکده زین خط چلیپا کردیم
Qəzəl 5671جز غبار از سفر خاک چه حاصل کردیمسفر آن بود که ما در قدم دل کردیم
Qəzəl 5672خط به اوراق جهان، دیده و نادیده زدیمپشت دستی به گل چیده و ناچیده زدیم
Qəzəl 5673Sübh gözün açmamış idi hələ, bidar olduq,Gecə məst idi qara dəryada, hüşyar olduq.
Qəzəl 5674گرچه از وعده احسان فلک پیر شدیمنعمتی بود که از هستی خود سیر شدیم
Qəzəl 5675خواب سنگینی از افسانه غفلت داریمقطره ای چشم از آن ابر مروت داریم
Qəzəl 5676چشم امید به مژگان تر خود داریمروی خود تازه به آب گهر خود داریم
Qəzəl 5677گرچه از طول امل پا به سلاسل داریمهمچنان چشم امید از کشش دل داریم
Qəzəl 5678هر چه احسان تو داده است به ما آن داریمما چه داریم ز خود تا ز تو پنهان داریم
Qəzəl 5679گرچه پیریم تمنای جوانی داریمنوبهاری به ته برگ خزانی داریم
Qəzəl 568گرد اندوه پذیرد ز طرب سینه ماسبزی بخت شود زنگ بر آیینه ما
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.