Saib Təbrizi: Səfəvi dövrü
چگونه توبه ز می موسوم بهار کنممن آن نیم که پشیمانی اختیار کنم
Qəzəl 5747چه دست در خم آن زلف دلنواز کنمبه ناخنی که ندارم چه عقده باز کنم
Qəzəl 5748بر آن سرم که وطن در دیار خویش کنمتأملی که ندارم به کار خویش کنم
Qəzəl 5749چگونه پیش رخ نازک تو آه کنمدلم نمیدهد این صفحه را سیاه کنم
Qəzəl 575به مجلسی که کشی از نقاب بند آنجاستاره سوخته ای نیست جز سپند آنجا
Qəzəl 5750دلم ز پاسِ نفس تار میشود، چه کنموگر نفس کشم افگار میشود، چه کنم
Qəzəl 5751اگر به روی تو بار دگر نظاره کنمچو صبح زندگی خویش را دوباره کنم
Qəzəl 5752صفای روی ترا از نقاب میبینمبه ماه مینگرم آفتاب میبینم
Qəzəl 5753ز خط طراوت رخسار یار می بینمصفای آینه را از غبار می بینم
Qəzəl 5754چو عکس چهره خود در پیاله می بینمخزان در آینه برگ لاله می بینم
Qəzəl 5755به سرمگی سوی آن خاک پا نمی بینمبه چشم کم طرف توتیا نمی بینم
Qəzəl 5756اثر ز غنچه درین گلستان نمیبینمفغان که اهل دلی در میان نمیبینم
Qəzəl 5757کجاست جذبه عشقی که بر کنار رومبه گوشه ای بنشینم به فکر یار روم
Qəzəl 5758من آن نیم که به گلشن به اختیار روممگر زبیخبریها به بوی یار روم
Qəzəl 5759به هر که باده دهد یار، من خراب شومنگاه گرم به هر کس کند کباب شوم
Qəzəl 576به محفل تو که خاموش بود سپند آنجاکراست زهره که سازد صدا بلند آنجا؟
Qəzəl 5760چراغ طور نسوزد اگر کلیم شومشکفتگی نکند گل اگر نسیم شوم
Qəzəl 5761درین جهان نشود حال آن جهان معلومکه مغز را نتوان کرد از استخوان معلوم
Qəzəl 5762هوالغفور ز جوش شراب میشنومصریر باب بهشت از رباب میشنوم
Qəzəl 5763پیام دوست ز باد بهار میشنومز چاک سینه گل بوی یار میشنوم
Qəzəl 5764شدند جمع دل و زلف از آشنایی همشکستگان جهانند مومیایی هم
Qəzəl 5765نه می به جام و نه گل در کنار میخواهمتبسمی ز لب لعل یار میخواهم
Qəzəl 5766کجاست باده که ناموس را به آب دهموداع هوش کنم، عقل را جواب دهم
Qəzəl 5767به مهر داغ رسیده است جمله اعضایمز پای تا به سر خویش چشم بینایم
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.