Saib Təbrizi: Səfəvi dövrü
از آه دام موج به دریا فکنده ایماز اشک تخم لاله به صحرا فکنده ایم
Qəzəl 5856ما در محیط حادثه لنگر فکنده ایمدر آب تیغ، دام چو جوهر فکنده ایم
Qəzəl 5857ما گل به دست خود ز نهالی نچیدهایمدر دست دیگران گلی از دور دیدهایم
Qəzəl 5858ما همچو آفتاب به هرجا رسیدهایمهر کوچهای که هست به عالم دویدهایم
Qəzəl 5859ما پرده از حقیقت عالم کشیدهایمدر غورگی به نشئه این می رسیدهایم
Qəzəl 586کجا نظر به گل و یاسمن بود ما را؟که خارخار، گل پیرهن بود ما را
Qəzəl 5860مادام را ز دانه صیاد دیده ایمدر صلب بیضه جوهر فولاد دیده ایم
Qəzəl 5861ما رخت خود به گوشه عزلت کشیده ایمدست از پیاله، پای ز صحبت کشیده ایم
Qəzəl 5862ما هر کجا که تیغ زبان برکشیده ایمدر گوش تیغ حلقه جوهر کشیده ایم
Qəzəl 5863در محفلی که تیغ زبان بر کشیده ایمدر گوش تیغ حلقه جوهر کشیده ایم
Qəzəl 5864ما همچو غنچه سر به گریبان کشیده ایمگوی مراد در خم چوگان کشیده ایم
Qəzəl 5865تا واله نظاره آن ماهپاره ایماز خود پیاده ایم و به گردون سواره ایم
Qəzəl 5866ما گرچه در بلندی فطرت یگانهایمصد پله خاکسارتر از آستانهایم
Qəzəl 5867داغی ز عشق بر دل فرزانه سوختیمقندیل کعبه را به صنمخانه سوختیم
Qəzəl 5868ما اختیار خویش به صهبا گذاشتیمسر بر خط پیاله چو مینا گذاشتیم
Qəzəl 5869چون غنچه دست بر دل شیدا گذاشتیمگل را به باغبان خنک وا گذاشتیم
Qəzəl 587به شاهراه توکل بود سفر ما رایکی است توشه و زنار بر کمر ما را
Qəzəl 5870ما داغ توبه بر دل ساغر گذاشتیمدور طرب به نشأه دیگر گذاشتیم
Qəzəl 5871ما خنده را به مردم بیغم گذاشتیمگل را به شوخ چشمی شبنم گذاشتیم
Qəzəl 5872ما کار دل به آن خم ابرو گذاشتیمسر چون کمان حلقه به زانو گذاشتیم
Qəzəl 5873هموار از درشتی چرخ دغا شدیمصد شکر رو سفید ازین آسیا شدیم
Qəzəl 5874نقش مراد اگر چه نشد دستگیر مابیرون به زور همت ازین ششدر آمدیم
Qəzəl 5875ما تازه روی چون صدف از دانه خودیمخرسند از محیط به پیمانه خودیم
Qəzəl 5876ما در شکست گوهر یکدانه خودیمسنگ ملامت دل دیوانه خودیم
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.