در محفلی که تیغ زبان بر کشیده ایمدر گوش تیغ حلقه جوهر کشیده ایم

گر حنظل سپهر به ساغر فشرده اندابرو ترش نساخته بر سر کشیده ایم

در پرده دل است شب و روز عیش مادایم چو غنچه سر به ته پر کشیده ایم

شاخ شکوفه ایم، سبیل است سیم ماچون نوبهار رشته ز گوهر کشیده ایم

از داغ لاله نامه ما دل سیه ترستچون لاله بس که باده احمر کشیده ایم

هرگز ز پیش چشم چو مژگان نمی رودخاری که در ره تو ز پا بر کشیده ایم

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. از نقش بوریای قناعت، که سبز باد!صائب همیشه صفحه مسطر کشیده ایم

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Mey və meyxana