Saib Təbrizi: Səfəvi dövrü
به اشک درد دل خود نوشته سر دادیمخط نجات به مرغان نامه بر دادیم
Qəzəl 5769به دوست پی زدل خونچکان خود بردیمبه کعبه راه هم از آستان خود بردیم
Qəzəl 577نگاه دار سر رشته حساب اینجاکه دم شمرده زند بحر از حباب اینجا
Qəzəl 5770ز میوه گرچه درین بوستان سبکباریمهمان چو سرو به آزادگی گرفتاریم
Qəzəl 5771چو گل به ظاهر اگر خنده در دهان داریمبه دیده خار ز اندیشه خزان داریم
Qəzəl 5772عنان گسسته تر از سیل در بیابانیمبه هر طرف که قضا می کشد شتابانیم
Qəzəl 5773به جای باده اگر در پیاله آب کنیمز تنگ حوصلگی مستی شراب کنیم
Qəzəl 5774ز بحر کسب هوا چند چون حباب کنیم؟به هیچ و پوچ دل خویش چند آب کنیم؟
Qəzəl 5775ز بوستان تو عشق بلند می گویمچو شبنم از گل روی تو دست می شویم
Qəzəl 5776چو خامه نیست ز من هر سخن که می گویمکه من به دست قضا این طریق می پویم
Qəzəl 5777جنون کجاست که دستی به کار بگشاییمز کار چرخ گره غنچه وار بگشاییم
Qəzəl 5778از سردی جهان لب گفتار بسته امچون بلبل خزان زده منقار بسته ام
Qəzəl 5779زین نه صدف به روشنی دل گذشته امچون بحر بیکنار ز ساحل گذشته ام
Qəzəl 578رسیدگی ز مطالب گذشتن است اینجابه مدعا نرسیدن، رسیدن است اینجا
Qəzəl 5780روی سخن ز آینهرویان ندیدهامگاهی ز پشت آینه حرفی شنیدهام
Qəzəl 5781روی دلی چو غنچه ز بلبل ندیده امنقش مراد از آینه گل ندیده ام
Qəzəl 5782سر بر فلک ز همت والا کشیده امتسبیح را ز دست ثریا کشیده ام
Qəzəl 5783از آفتاب رنگ نبازد ستاره امدل زنده از محیط برآید شراره ام
Qəzəl 5784در عین وصل داغ جدایی چو لاله امخالی و پر ز ماه چو آغوش هاله ام
Qəzəl 5785رنگین شده است بس که ز خونین ترانهاممرغان غلط کنند به گل آشیانهام
Qəzəl 5786تا شد به داغ عشق هم آغوش سینه امصحرای محشری است سیه پوش سینه ام
Qəzəl 5787هرگز نشد به حرف غرض آشنا لبمآسوده است از دل بی مدعا لبم
Qəzəl 5788هر چند از گهر صدف آسا لبالبمنتوان به تیغ ساختن از هم جدا لبم
Qəzəl 5789امشب که داغ بر دل افگار سوختمگویا چراغ بر سر بیمار سوختم
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.