اگرچه چندی به زمین همچو غبار افتادمعاقبت در پی آن شاهسوار افتادم

کشش بحر مرا جانب خود باز کشیدگرچه چون موج ز دریا به کنار افتادم

شد به یک چشم زدن خرج عدم خرده منتا جدا ز آتش سوزان چو شرار افتادم

شد مگر قطره من بیخبر از شکر وصول؟که ز دریا به کف ابر بهار افتادم

ز آهن و سنگ چه سختی که نیامد پیشمدر دل سوخته ای تا چو شرار افتادم

فتح بابی که مرا شد ز گلستان این بودکه ز خمیازه گلها به خمار افتادم

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. من که یک عمر به خود راه نبردم صائببه چه امید به اندیشه یار افتادم؟

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar