Saib Təbrizi: Səfəvi dövrü
لطف او با دیگران ناز و عتابش بر من استصحبت گرمش به اغیار و کبابش بر من است
Qəzəl 1078هر چه دارد در خم سربسته گردون از من استمی به حکمت می خورم، جای فلاطون از من است
Qəzəl 1079نوبهار آیینه طبع سخنساز من استبرگ گل چون عندلیبان پرده ساز من است
Qəzəl 108نعل در آتش نهد دیوانه من سنگ راشعله جواله سازد بی فلاخن سنگ را
Qəzəl 1080Narahat beynimdir axır başımı salmış şərə,Kim bu meydən içdi, gördüm, döndü o, dərbədərə.
Qəzəl 1081آبروی حسن از مژگان نمناک من استصیقل آیینه رویان دیده پاک من است
Qəzəl 1082کعبه عشقم، بلا ریگ بیابان من استزخم شمشیر زبان خار مغیلان من است
Qəzəl 1083خاکساری تا دلیل جان آگاه من استمی کند هموار هر چاهی که در راه من است
Qəzəl 1084عالم مکار با ارباب عقبی دشمن استاین چه خس پوش با دلهای بینا دشمن است
Qəzəl 1085با حجاب جسم خاکی جان روشن دشمن استمغز چون گردید کامل پوست بر تن دشمن است
Qəzəl 1086مردم بیدرد را دل از شکستن ایمن استگوشه این فرد باطل از شکستن ایمن است
Qəzəl 1087هر که چون بلبل درین گلشن اسیر رنگ و بوستاز بهار زندگانی بهره او گفتگوست
Qəzəl 1088نازک اندامی که عالم تشنه آغوش اوستسایه بالای او از سرکشی همدوش اوست
Qəzəl 1089آن که چاک سینه ام از غمزه بیباک اوستخنده صبح قیامت یک گریبان چاک اوست
Qəzəl 109جذبه مجنون سبک سازد ز تمکین سنگ رادر کف طفلان دهد پرواز شاهین سنگ را
Qəzəl 1090آن که داغ لاله زار از روی آتشناک اوستسینه ما چاک چاک از غمزه بیباک اوست
Qəzəl 1091دیده هر کس که حیران است در دنبال اوستهر که از خود می دود بیرون به استقبال اوست
Qəzəl 1092افسر سر گرمی مهر از فروغ جام اوستخرده انجم سپند روی آتش فام اوست
Qəzəl 1093نقطه خالش که نه پرگار سرگردان اوستکیست کز فرمان او گردن کشد، دوران اوست
Qəzəl 1094خط عنبر بار گردی از بهار حسن اوستخضر کمتر سبزه ای از جویبار حسن اوست
Qəzəl 1095آفتاب آتشین رخسار، داغ حسن اوستشمع یک پروانه پای چراغ حسن اوست
Qəzəl 1096چرخ را خون شفق در دل ز استغنای اوسترنگ زرد آفتاب از آتش سودای اوست
Qəzəl 1097Mişk ətirli o şəvə saçlar, o nemət ondadır,Dan yerində nur saçan o lalə surət ondadır.
Qəzəl 1098آتش افروز شکر شیرینی پیغام توستزخم پیرای ملاحت تلخی دشنام توست
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.