Qəzəl 1186

بی اجابت آه مرغ آشیان گم کرده ای استناله بی فریادرس تیر نشان گم کرده ای است

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 1187

صبح از خورشید تابان دست بر دل مانده ای استآفتاب از صبح داغ در نمک خوابانده ای است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1188

بی جمالت مردمک آیینه نزدوده ای استبی تماشای تو مژگان دست بر هم سوده ای است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1189

با رخ خندان او گل چهره نگشوده ای استبرق با جولان شوخش پای خواب آلوده ای است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 119

از نظر یک لحظه دوری نیست محبوب مراپیرهن از پردهٔ چشم است یعقوب مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1190

قسمت ما از بهاران همچو گل خمیازه ای استروزی بلبل ز فریاد و فغان آوازه ای است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1191

لب چو گردد خالی از عقد سخن، خمیازه ای استچون نباشد گوهر دندان، دهن خمیازه ای است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1192

زان قد نازآفرین در هر دلی اندیشه ای استاین نهال شوخ را در هر زمینی ریشه ای است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1193

شد چو عالمگیر غفلت، جاهل و دانا یکی استخانه چون تاریک شد بینا و نابینا یکی است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1194

روی کار دیگران و پشت کار من یکی استروز و شب در دیده شب زنده دار من یکی است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1195

در بهارستان یکرنگی شراب و خون یکی استبلبل و گل، سرو و قمری، لیلی و مجنون یکی است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1196

عمر شمع صبح و لطف بی بقای او یکی استعهد گل در زود رفتن با وفای او یکی است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1197

دوستی با کورفهمان حجت نادیدگی استوحشت از فهمیدگان برهان نافهمیدگی است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1198

راحت کونین در زیر سر بیگانگی استهست اگر دارالامانی کشور بیگانگی است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1199

چشمم از خواب پریشان، چشمه پر سنبلی استاز دل صد پاره هر مژگان من شاخ گلی است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 120

عشق خونگرم از محبت کرده ایجاد مراآهوان از چشم نگذارند صیاد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1200

هر زمان در شهر بند عقل، سور و ماتمی استجز جهان عشق نبود گر جهان بی غمی است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1201

خاک با این رتبه تمکین، جناب آدمی استچرخ با آن شان و شوکت در رکاب آدمی است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1202

هر دلی کز زلف جانان سر برآرد کشتنی استاز حرم صیدی که پا بیرون گذارد کشتنی است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1203

تا نپوشیده است روی خال را خط دیدنی استتا نگردیده است صاحب تخم ریحان چیدنی است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1204

زیر پای سرو چون آب روان غلطیدنی استگل به تردستی ز عکس تازه رویان چیدنی است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1205

مدتی شد کز حدیث اهل دل گوشم تهی استچون صدف زین گوهر شهوار آغوشم تهی است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1206

بی محابا در میان نازکش انداخت دستناخن شاهین ز رشک بهله ای در دل شکست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1207

دل به نور شمع نتوان در گذار باد بستساده لوح آن کس که دل بر عمر بی بنیاد بست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.