Saib Təbrizi: Səfəvi dövrü
یاد ایامم که در تن جان ما منزل نداشتموجه مطلق عنان ما غم ساحل نداشت
Qəzəl 134سنگِ طفلان از جنون رطلِ گرانی شد مرادرد و داغِ عشق باغ و بوستانی شد مرا
Qəzəl 1340هرکه از عالم مجرد شد غم عالم نداشتمالک دینار شد هر کس که یک درهم نداشت
Qəzəl 1341حاصلی غیر از تهیدستی دل روشن نداشتشمع با آن منزلت هرگز دو پیراهن نداشت
Qəzəl 1342تا دل آزاده برگ عیش در دامن نداشترعشه باد خزان، دستی بر این گلشن نداشت
Qəzəl 1343زان کمان ابرو سر تسلیم پیچاندن نداشترو به مرگ از قبله آن تیغ گرداندن نداشت
Qəzəl 1344ای ستمگر از نگاه دور رنجیدن نداشتاین گناه سهل، بر انگشت پیچیدن نداشت
Qəzəl 1345دست ما چون سرو هرگز بخت دامانی نداشتهرگز این بی حاصل از ایام، سامانی نداشت
Qəzəl 1346هر که بیخود شد، قدم در آستان دل گذاشتهر که دست افشاند بر جان، پای در منزل گذاشت
Qəzəl 1347در بهار نوجوانی هر که از صهبا گذشتبی توقف می تواند از سر دنیا گذشت
Qəzəl 1348همت مردانه ما از می حمرا گذشتکشتی ما با دهان خشک ازین دریا گذشت
Qəzəl 1349می توان با همت سرشار از دنیا گذشتموج با این شهپر توفیق از دریا گذشت
Qəzəl 135عشقِ پنهان باعثِ روشنروانی شد مراروشن این غمخانه از سوزِ نهانی شد مرا
Qəzəl 1350همچو برق از عالم اسباب می باید گذشتزین خراب آباد چون سیلاب می باید گذشت
Qəzəl 1351از سر این خاکدان چون گرد می باید گذشتتا نگردی فرد باطل، فرد می باید گذشت
Qəzəl 1352نرم نرم از خلق ناهموار می باید گذشتبی صدای پا ازین کهسار می باید گذشت
Qəzəl 1353در دلم هرگاه زلف آن پری پیکر گذشتاز سر دریای چشمم موجه عنبر گذشت
Qəzəl 1354همچو آن رهرو که خواب آلود از منزل گذشتکعبه را گم کرد هر کس بی خبر از دل گذشت
Qəzəl 1355می توان از گلشن فردوس دست افشان گذشتاز تماشای بناگوش بتان نتوان گذشت
Qəzəl 1356برق چون ابر بهار از کشت من گریان گذشتسیل گردآلود خجلت زین ده ویران گذشت
Qəzəl 1357کاروان گریه از چشمم ندانم چون گذشتتا سر مژگان رسید، از صد محیط خون گذشت
Qəzəl 1358از سر خاک شهیدان یار خوش سنگین گذشتاز محیط آتشین نتوان به این تمکین گذشت
Qəzəl 1359عمر من در سایه آن قامت دلجو گذشتاز چنان حیرت فرا سروی چسان این جو گذشت؟
Qəzəl 136سر به جیبِ خویش دزدیدم، کلاهی شد مراجمع کردم پای در دامن، پناهی شد مرا
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.