Saib Təbrizi: Səfəvi dövrü
اشک لعلی است روان بر رخ چون زر که مراستبحر و کان را نبود این زر و گوهر که مراست
Qəzəl 1427پرده شب بود ایام شبابی که مراسترگ سنگ است ز غفلت رگ خوابی که مراست
Qəzəl 1428از زمین اوج گرفته است غباری که مراستایمن از سیلی موج است کناری که مراست
Qəzəl 1429کار سرجوش کند درد ایاغی که مراستپر طاوس بود پای چراغی که مراست
Qəzəl 143بشکفد پروانه چون در انجمن بیند مراخیزد از بلبل فغان چون در چمن بیند مرا
Qəzəl 1430در لحد گل نکند شعله داغی که مراستروغن از ریگ کند جذب چراغی که مراست
Qəzəl 1431قانع از صاف به دردست دماغی که مراستروغن از ریگ کند جذب، چراغی که مراست
Qəzəl 1432دانه اشک بود توشه راهی که مراستدل آسوده بود قافله گاهی که مراست
Qəzəl 1433دل بی صبر به طوفان بلا رهبر ماستبال موج خطر از کشتی بی لنگر ماست
Qəzəl 1434عشرت روی زمین در دل ویرانه ماستخلوت سینه پر آه، پریخانه ماست
Qəzəl 1435لاله روشنگر چشم و دل سودایی ماستدیدن سوختگان سرمه بینایی ماست
Qəzəl 1436آن که از بال هما افسر دولت می خواستکاش از سایه دیوار قناعت می خواست
Qəzəl 1437غمگسار دل سودازده من شبهاستهمزبانی که مرا هست همین یاربهاست
Qəzəl 1438زان دم تیغ که از آب بقا سیراب استآب بردار که صحرای فنا بی آب است
Qəzəl 1439صیقل روح و طباشیر جگر مهتاب استجام شیری که برد دل ز شکر مهتاب است
Qəzəl 144چون به خاطر آن دو لعلِ آبدار آید مراصد بدخشان اشکِ خونین در کنار آید مرا
Qəzəl 1440عشق بیتابی ذرات جهان را سبب استزردی چهره خورشید ز درد طلب است
Qəzəl 1441پیش من ثابت و سیار فلک مرغوب استخرده گل همه در دیده بلبل خوب است
Qəzəl 1442میوه و تخم و گل عالم امکان پوچ استسر به سر دانه این مزرع ویران پوچ است
Qəzəl 1443Qəlbim hicran gecəsi fəryad ilə, bil, şad olub,Könlümü sakit edən də yenə bu fəryad olub.
Qəzəl 1444Tikan üstə oturam, xoşdu, nə ki, nadan ilə,İldırım olmasa, göylər qaralar tufan ilə.
Qəzəl 1445هر که از درد طلب شکوه کند نامردستعشق دردی است که درمان هزاران دردست
Qəzəl 1446دل ازان نخل به امید ثمر خرسندستگره جبهه خوبان، گره پیوندست
Qəzəl 1447مستی حسن، هم از ساغر سرشار خودستباده لعلیش از لعل گهربار خودست
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.