کار سرجوش کند درد ایاغی که مراستپر طاوس بود پای چراغی که مراست

نکند شبنم گل ریگ روان را سیرابتر نگردد ز می ناب دماغی که مراست

خانه خلق اگر از روزنه روشن گردددل سیه می شود از روزن داغی که مراست

نیست محتاج به شمع دگران خانه منهم ز سرگرمی خویش است چراغی که مراست

نیست چون لاله مرا چشم به دست دگرانمی برون آورد از خویش ایاغی که مراست

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. قسمت خال ز کنج دهن خوبان نیستصائب از روی زمین کنج فراغی که مراست

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar