Qəzəl 1513

هر که دارد نظری واله زیبایی توستحلقه دام تو از چشم تماشایی توست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1514

در کف هر که بود ساغر می، خاتم ازوستهر که در عالم آب است همه عالم ازوست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1515

هر که از حمد تو خاموش نگردد دم ازوستهر که در حلقه ذکر تو بود خاتم ازوست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1516

بند و زندان گرامی گهران از جاه استیوسف ما به عزیزی چو رسد در چاه است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1517

هر قدم سست کی از وادی ما آگاه است؟دم شمشیر فنا جاده این راه است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1518

عمر سرگرمی ارباب هوس کوتاه استرشته زندگی شعله خس کوتاه است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1519

نه همین مشک مرا خون جگر ساخته استعشق بسیار ازین عیب هنر ساخته است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 152

داغ رسوایی خدادادست منصور مراهست تمغای تجلی لاله طور مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1520

که به سیب ذقنش چشم هوس دوخته است؟که سهیل (از) عرق شرم برافروخته است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1521

خط چرا در لب همچون شکرش سوخته است؟از دم گرم که آب گهرش سوخته است؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1522

آن که در جام خضر آب بقا ریخته استبه لب تشنه ما زهر فنا ریخته است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1523

هر طرف روی نهی باده جان ریخته استاین چه فیض است که در دیر مغان ریخته است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1524

همچو زنجیر به هم ناله ما پیوسته استشور این سلسله تا روز جزا پیوسته است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1525

رگ جانها به دم تیغ عدم پیوسته استزود بر باد رود هر چه به دم پیوسته است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1526

خط سبزی که به گرد لب جانان گشته استپی خضرست که بر چشمه حیوان گشته است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1527

غنچه را چاک به دامن ز گریبان رفته استتا که دیگر به تماشای گلستان رفته است؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1528

هر که از قافله کعبه جدا افتاده استکارش از راهنمایان به خدا افتاده است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1529

خال زیر لب آن ماه لقا افتاده استچشم بد دور که بسیار بجا افتاده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 153

نیست ظرف باده توحید، مخمور مرامی کند حلاجی این می مغز منصور مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1530

آتش از خشکی مغزم به دماغ افتاده استبرق در خانه ام از نور چراغ افتاده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1531

هر که را می نگرم سوخته جان افتاده استاین چه برق است درین لاله ستان افتاده است؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1532

از شکر خنده ات آتش به جهان افتاده استاین چه شورست که در عالم جان افتاده است؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1533

این نه غنچه است که گلزار به بار آورده استکه به ما نامه سربسته ز یار آورده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1534

تا خط از لعل گهربار تو سر بر زده استرشته آهی که سر از دل گوهر زده است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.