Saib Təbrizi: Səfəvi dövrü
هر که دارد نظری واله زیبایی توستحلقه دام تو از چشم تماشایی توست
Qəzəl 1514در کف هر که بود ساغر می، خاتم ازوستهر که در عالم آب است همه عالم ازوست
Qəzəl 1515هر که از حمد تو خاموش نگردد دم ازوستهر که در حلقه ذکر تو بود خاتم ازوست
Qəzəl 1516بند و زندان گرامی گهران از جاه استیوسف ما به عزیزی چو رسد در چاه است
Qəzəl 1517هر قدم سست کی از وادی ما آگاه است؟دم شمشیر فنا جاده این راه است
Qəzəl 1518عمر سرگرمی ارباب هوس کوتاه استرشته زندگی شعله خس کوتاه است
Qəzəl 1519نه همین مشک مرا خون جگر ساخته استعشق بسیار ازین عیب هنر ساخته است
Qəzəl 152داغ رسوایی خدادادست منصور مراهست تمغای تجلی لاله طور مرا
Qəzəl 1520که به سیب ذقنش چشم هوس دوخته است؟که سهیل (از) عرق شرم برافروخته است
Qəzəl 1521خط چرا در لب همچون شکرش سوخته است؟از دم گرم که آب گهرش سوخته است؟
Qəzəl 1522آن که در جام خضر آب بقا ریخته استبه لب تشنه ما زهر فنا ریخته است
Qəzəl 1523هر طرف روی نهی باده جان ریخته استاین چه فیض است که در دیر مغان ریخته است
Qəzəl 1524همچو زنجیر به هم ناله ما پیوسته استشور این سلسله تا روز جزا پیوسته است
Qəzəl 1525رگ جانها به دم تیغ عدم پیوسته استزود بر باد رود هر چه به دم پیوسته است
Qəzəl 1526خط سبزی که به گرد لب جانان گشته استپی خضرست که بر چشمه حیوان گشته است
Qəzəl 1527غنچه را چاک به دامن ز گریبان رفته استتا که دیگر به تماشای گلستان رفته است؟
Qəzəl 1528هر که از قافله کعبه جدا افتاده استکارش از راهنمایان به خدا افتاده است
Qəzəl 1529خال زیر لب آن ماه لقا افتاده استچشم بد دور که بسیار بجا افتاده است
Qəzəl 153نیست ظرف باده توحید، مخمور مرامی کند حلاجی این می مغز منصور مرا
Qəzəl 1530آتش از خشکی مغزم به دماغ افتاده استبرق در خانه ام از نور چراغ افتاده است
Qəzəl 1531هر که را می نگرم سوخته جان افتاده استاین چه برق است درین لاله ستان افتاده است؟
Qəzəl 1532از شکر خنده ات آتش به جهان افتاده استاین چه شورست که در عالم جان افتاده است؟
Qəzəl 1533این نه غنچه است که گلزار به بار آورده استکه به ما نامه سربسته ز یار آورده است
Qəzəl 1534تا خط از لعل گهربار تو سر بر زده استرشته آهی که سر از دل گوهر زده است
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.