Səfəvi dövrü
روزگاری در رگ جان پیچ و تاب افکندهایمتا ز روی شاهد معنی نقاب افکندهایم
Qəzəl 5458ما ز روی آتشین او نقاب افکندهایمبار اول ما بر این آتش کباب افکندهایم
Qəzəl 5459ما دل خود را ز غفلت در گناه افکنده ایمیوسف خود را ز بی چشمی به چاه افکنده ایم
Qəzəl 546نیست آسودگی از سیر و سفر مجنون راسنگ اطفال شود کوه و کمر مجنون را
Qəzəl 5460ما به چشم کوته اندیشان چنین آسوده ایمورنه در هر کوچه ای پای طلب فرسوده ایم
Qəzəl 5461ما به بوی گل ز قرب گلستان آسودهایماز گزند خار و منع باغبان آسودهایم
Qəzəl 5462در دل صد پاره عیش جاودان پوشیده ایمنوبهار خویش در برگ خزان پوشیده ایم
Qəzəl 5463ما ز شغل آب و گل آیینه را پرداختیمخانه سازی را به خودسازی مبدل ساختیم
Qəzəl 5464ما نفس بر لب به صد رنج و تعب می آوریمپیر می گردیم تا روزی به شب می آوریم
Qəzəl 5465از شکست آرزو قند مکرر می خوریمبر لب خود خاک می مالیم و شکر می خوریم
Qəzəl 5466ما ز حیرت در حریم وصل هجران می کشیمدلو خود خالی برون از چاه کنعان می کشیم
Qəzəl 5467ما به دشنام از لب شیرین دلبر قانعیمبا جواب تلخ ما زان تنگ شکر قانعیم
Qəzəl 5468ما ز اهل عالمیم اما ز عالم فارغیماز غم و شادی و نوروز و محرم فارغیم
Qəzəl 5469ما چو صبح از راست گفتاری علم در عالمیممحرم آیینه خورشید از پاس دمیم
Qəzəl 547تندی خوی ضرورست سخن آیین راکه بنوشند به تلخی، می لب شیرین را
Qəzəl 5470گرد باد دامن صحرای بی سامانیمهیچ کس را دل نمی سوزد به سرگردانیم
Qəzəl 5471چند چون اخگر نفس در زیر خاکستر زنیمخیز تا از چرخ نیلی خیمه بالاتر زنیم
Qəzəl 5472در وصالیم و ز هجران دست بر سر میزنیمما به جای نعل وارون حلقه بر در میزنیم
Qəzəl 5473مستیی کو تا ره صحرای محشر سرکنیمشیشه را سرو کنار چشمه کوثر کنیم
Qəzəl 5474عشق کو تا همچو گل با خون خود بازی کنیمجمله تن ناخن شویم و سینه پردازی کنیم
Qəzəl 5475ما کجا دست آشنا با مهره گل میکنیممشورت چون غنچه با سی پاره دل میکنیم
Qəzəl 5476ما پریشان حاصل خود را زمستی می کنیمخرمن خود پاک ما از باد دستی می کنیم
Qəzəl 5477دست اگر کوتاه باشد آرزویی می کنیمزلف مشکین ترا از دور بویی می کنیم
Qəzəl 5478دل درون سینه و ما رو به صحرا می رویمکعبه مقصد کجا و ما کجاها می رویم
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.