Pərakəndə şeir 284

بدآموز قفس در آشیان مسکن نمی سازدز چشم افتاده دام تو با گلشن نمی سازد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 285

نه لاله (است) این که پای بیستون را در حنا دارددل سنگ از برای ماتم فرهاد می سوزد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 286

که می گفت از دل یاقوت دود عنبرین خیزد؟خطی چون نیش زنبوران ز جوی انگبین خیزد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 287

صفای عارضش ته جرعه بر مهتاب می ریزدلبش بیهوشدارو در شراب ناب می ریزد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 288

کشد در خاک و خونم گر غباری در من آویزدز پا افتم اگر خاری مرا در دامن آویزد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 289

ز دندان ریختن حرص کهنسالان فزونتر شدلب پرشکوه گردد چون صدف خالی ز گوهر شد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 290

ز حیرت بهره عاشق ز خوبان بیشتر باشدازین گلشن گل آن چیند که دستش زیر سر باشد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 291

جهان را تار و پود هستی از موج خطر باشدکف این بحر خون آشام از مغز گهر باشد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 292

رهین منت درمان شدن آسان نمی باشدطلای بی غشی چون درد بی درمان نمی باشد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 293

چه لذت دیدن رخسار آن مه پاره می بخشدکه عاشق هر دو عالم را به یک نظاره می بخشد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 294

همان خشک است مژگان گر به خوناب دگر غلتدنگردد رشته تر چندان که در آب گهر غلتد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 295

گل از شرم رخ او خون به روی خویشتن مالدزبان لاف را بر خاک، شمع انجمن مالد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 296

کدامین سروقد از دامن محشر برون آمد؟که بی تابانه صد آه از لب کوثر برون آمد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 297

به قتل من چنان تیغش به استعجال می آمدکه از جوهر به گوش من صدای بال می آمد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 298

اگر ملک دو عالم را کند یک کاسه اقبالشهمان از حرص، چین بر جبهه فغفور می ماند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 299

گرانخوابی که آه سرد را مهتاب می داندنسیم صبح محشر را فسون خواب می داند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 300

دل سودایی من یار را اغیار می داندسر زانوی وحدت را سر بازار می داند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 301

گرفتار محبت دوست از دشمن نمی‌داندز راحت دشمنی‌ها گلخن از گلشن نمی‌داند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 302

دلم در سینه درس ناله مستانه می‌خواندبه طرز بلبل ناقوس در بتخانه می‌خواند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 303

حجاب بی‌زبانم رخصت گفتار می‌خواهدبرات بوسه‌ای زان لعل شکربار می‌خواهد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 304

طبیب پست فطرت خلق را رنجور می خواهدگدای دوربین فرزند خود را کور می خواهد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 305

شود رد خلایق هرکه را الله می‌خواهدنگردد گرد گوهر هیچ کس تا شاه می‌خواهد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 306

خوشا دردی که هر مو بر تن من در خروش آیدبه هر پهلو که غلطم ناله زخمی به گوش آید

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 307

ز سبزی گر برون گردون مینارنگ می آیدمرا آیینه دل هم برون از زنگ می آید

Saib Təbrizi1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.