Pərakəndə şeir 332

برو ای غیر به ما داغ محبت مفروشاین زر قلب به کار همه کس نتوان کرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 333

هر که شبها ز سر زانوی خود بالین کردغنچه سان جیب و بغل پرسخن رنگین کرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 334

هر کجا از خط سبز تو سخن می خیزدموی از سبزه بر اندام چمن می خیزد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 335

مرغ من در بغل بیضه هم آزاد نبودآشیان هیچ کم از خانه صیاد نبود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 336

نکشم ناز بتی را که جفاجو نبودبه چه کار آیدم آن گل که در او بو نبود؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 337

مصر روشن ز جمال مه کنعان نشودتا برافروخته از سیلی اخوان نشود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 338

رام عاشق نشدن، کام زلیخا دادنهمه از یوسف بازاری ما می آید

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 339

سخنی کز دهن تنگ تو برمی‌آیدراز غیب است که از پرده به در می‌آید

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 340

خون به جوشم ز خط غالیه‌گون می‌آیداین بهاری است کز او بوی جنون می‌آید

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 341

مگر از ناله بلبل دل ما بگشایدورنه پیداست چه از باد صبا بگشاید

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 342

گلی از عیش نچیدم که ملالی نرسیدخاری از پا نکشیدم که به چشمم نخلید

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 343

دو دل شوم چو به زلفش مرا نگاه افتدچو رهروی که رهش بر سر دو راه افتد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 344

کجا دماغ تو گرم از شراب می‌گردد؟که می ز شرم نگاه تو آب می‌گردد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 345

درین ریاض کسی خوشه اش دو سر داردکه غیر اشک دگر دانه ای نمی کارد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 346

کسی که کاوش عشقی درون خود داردهمیشه باده لعلی ز خون خود دارد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 347

چو دست خود به دعا می پرست برداردبه باغ گریه کنان تاک دست بردارد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 348

لبش به ظاهر اگر حرف شکرین داردز خط سبز همان زهر در نگین دارد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 349

شراب روز دل لاله را سیه داردچه حاجت است به شاهد سخن چو ته دارد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 350

ز خط صفا لب میگون یار پیدا کردبهار نشأه این باده را دوبالا کرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 351

به حسن، خیرگی ما چه می تواند کرد؟به آفتاب، تماشا چه می تواند کرد؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 352

به آه سرد دل خود دو نیم باید کردچو غنچه خنده به روی نسیم باید کرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 353

ز سرنوشت قضا احتراز نتوان کردگره به ناخن از ابروی باز نتوان کرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 354

سخن چو هر دو لب او به یکدگر می خوردچو رشته غوطه به سرچشمه گهر می خورد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 355

سبکروی به صف دشمنان شبیخون زدکه نعل سیر به گلگون عزم وارون زد

Saib Təbrizi1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.