Pərakəndə şeir 356

چو شبنم آن که دل خویش با صفا سازدز گرد بالش خورشید متکا سازد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 357

غریب کوی تو در هر کجا وطن سازدز پاره های دل آن خاک را یمن سازد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 358

دل رمیده به این خاکدان نمی سازدبه هیچ وجه شرر با دخان نمی سازد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 359

غبار خط چو به عزم نبرد می خیزدز آب چشمه خورشید گرد می خیزد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 360

به دل علاقه نداریم تا به جان چه رسدگذشته ایم ز خود تا به دیگران چه رسد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 361

مس وجود مرا درد کیمیا باشدطلای بی غش من درد بی دوا باشد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 362

شکسته بند قناعت مرا دهان بسته استهمانیم که مرادم ز استخوان باشد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 363

کجا به سیر چمن با رخ گشاده نشدکه گل ز شاخ به تعظیم او پیاده نشد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 364

رخ تو روی نگاه از پری بگرداندعنان دل ز بت آزری بگرداند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 365

سحر که پرده ز رخ گلرخان براندازند( ) زلزله در ملک خاور اندازند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 366

درست سازد اگر شیشه شیشه گر شکندخوشم که عشق دلم را به یکدگر شکند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 367

دلاوران که صف کارزار می شکنندبه خون گرم من اول خمار می شکنند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 368

ترا که چتر زراندود آفتاب بودهلال عید به اندازه رکاب بود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 369

ز هر نهال به قد سرو اگر زیاده بودنظر به قامت رعنای او پیاده بود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 370

به تیغ هر که شود کشته پایدار شودرسد چو قطره به دریا یکی هزار شود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 371

ز درد می دل زهاد با صفا نشودکه چشم آبله روشن به توتیا نشود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 372

محنت مردم آزاده فزونتر باشدبار دل لازمه سرو و صنوبر باشد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 373

فیض در دامن صحرای جنون می باشدخاک این بادیه آغشته به خون می باشد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 374

آب بر آتش هر بی سر و پا افشاندچون رسد نوبت ما، دست به ما افشاند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 375

ساده لوحان که بدآموز به صحبت شده اندغافل از جنت دربسته خلوت شده اند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 376

سرزلف سخن آن روز به دستم دادندکه به هر مو چو سر زلف شکستم دادند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 377

نی اگر از دل پررخنه صدایی نزندراه عشاق ترا هیچ نوایی نزند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 378

دل چو آرایش مژگان تر خویش کندداغ را آینه دار جگر خویش کند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 379

عشق چون شعله کشد اشک دمادم چه کند؟پیش خورشید صف آرایی شبنم چه کند؟

Saib Təbrizi1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.