Məhsəti Gəncəvi: Səlcuq dövrü
هم مستم و هم غلام سرمستانمبیزار ز زهد و بنده ایمانم
Rübailər, 115Qəmdən nə qədər silsin ürək üzdən qan,Bir vəslinə etsin nə qədər can qurban,
Rübai 116یک دست به مصحفیم و یک دست به جامگه نزد حلالیم و گهی نزد حرام
Rübailər, 116Dərdinlə qəmin könlümə olmuş qismət,Arzunla ürək göynədi həsrət-həsrət.
Rübai 117Buludla çarpışan görürəm səni,Günəşi arayan görürəm səni.
Rübailər, 117Ta düşdü bu cür ortaya hicran, könlüm,Qorxum var, ola can evi viran, könlüm.
Rübai 118Eşqindən, a torpaq ələyən, soldum mən,Bir kimsəyə bir söz demədim dərdindən.
Rübai 119Yandım nə qədər qəmindən, ey qəssab, mən,Dəysin sümüyə bıçaq, – dedim, – qoy birdən.
Rübailər, 119Ey xaslara fitnə, el üçün bir afət,Göylər də günəş üzünə eylər heyrət.
Rübai 120تن با تو به خواری ای صنم درندهمبا آنکه ز تو به است هم درندهم
Rübai 121Sevdik nə kilim biz, nə də ki səccadə,Cəlb etdi bizi təkcə xarabat, badə.
Rübai 122Yoxdur qanadım, mən yazıq, aciz bir quş,Düşdüm toruna sənin xəbərsiz, bihuş.
Rübai 123از مرگ تو ای شاه سیه شد روزمبی روی تو دیدگان خود بردوزم
Rübai 124با درد تو نیست روی درمان دیدندشوار بود وصل تو آسان دیدن
Rübailər, 124Getdi o gedən, başda xumarım qaldı,Könlümdə nə səbrim, nə qərarım qaldı
Rübai 125قلاش و قلندران و عاشق بودنانگشت نما جمله خلایق بودن
Rübailər, 125Etdim dəvə üstündə yaman ah-əfğan!Səpdim dəvənin yollarına dürr, mərcan.
Rübai 126Ollam bu zəiflikdən elə mən pünhan,Qallam, nə qədər desən, gözündən pünhan.
Rübailər, 126Ey qumru kimi sevgiyə yad dilbər sən,Tavus quşunu hüsn ilə mat eylərsən.
Rübai 127Dərdinlə mənim tək, de, yanan harda var?!Zülmünlə bu cür qəlbi sınan harda var?!
Rübailər, 127Könlüm hanı dərdimdən açım mən söhbət,Qəmdən deməyə canımda yoxdur taqət.
Rübai 128Gördüm o gözəl gənci ki, Sərracanda,Olmaz belə lazımlı onun tək can da.
Rübai 129Zülfündür otuz zənci, sanki sərxoşdur,Yatmış o otuz gümüşlükdə, bihuşdur.
Rübai 130Ey zülfü tökən burum-burum, həm çin-çin,Xəttinlə sənin bir-birinə dəymiş Çin.
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.