Səlcuq dövrü
چون عود اگر چه تن بلاکش دارمچون مجمر اگر چه دل بر آتش دارم
Rübai 109از چشم خود ابر را خجل می دارموز خون همه خاک راه گل می دارم
Rübai 110دل بر تو فشانم ار بسوزی جگرمو آن دل که من از تو باز گیرم که برم؟
Rübai 111تا کی غم وصل تو پر آوازه خورمبیدل ز تو اندوه بی اندازه خورم
Rübai 112چون در شب هجر تو فرو شد روزمواندر غم تو نیست کسی دلسوزم
Rübai 113گفتم به مراعات دل و تن برسمیک چند به حق دوست و دشمن برسم
Rübai 114تن کو که بدو ناز و دلال تو کشم؟یا دل که غم هجر و وصال تو کشم؟
Rübai 115ماییم درین زمانه سر دفتر غمغم در خور ما آمده ما در خور غم
Rübai 116جان خواست ز من دوش بت دلگسلمگفتم بدهم باز نفرمود دلم
Rübai 117پیوسته ز روزگار دشمن کاممگر شهد خورم زهر شود در کامم
Rübai 118روزی که سراپرده بر افلاک زنمآن روز ردای صبح را چاک زنم
Rübai 119در شیوه عشق بیش ازین کم نزنمور دل ببرد دو دیده بر هم نزنم
Rübai 120با دل گفتم کای دل پرفن! چکنم؟وین درد گرفته را به دامن چکنم؟
Rübai 121چندانکه به کار خود فرو می بینمبی دیده کی خویش نکو می بینم؟
Rübai 122هر عذر که با یار بداندیش نهمزان عذر همه خار دل ریش نهم
Rübai 123چون غنچه اگر بند دهان بگشایماسرار زمانه در زمان بگشایم
Rübai 124گر معتکف در وثاق تو نیمزان نیست که خسته فراق تو نیم
Rübai 125ای دیده اقبال به رویت نگرانعاجز شده از فر تو صاحب نظران
Rübai 126İsfahan əhlinin düz olmaz əhdi,Görməzsən iş vaxtı onlarda cəhdi.
Rübai 127زان زر هوسی که خیزد از کان سخنچندانکه نسخته ام به میزان سخن
Rübai 128آن عاقل دوست همچو ابله دشمنآن کرد به من کان نکند صد دشمن
Rübai 129تقویم نو ای معجز طبع تو سخن!بفرست و به وعده کژم طیره مکن
Rübai 130صد طعنه ز هر گدای می خوردم منصد شربت جان گزای می خوردم من
Rübai 131آساید اگر شوی تو همخوابه منگوش فلک ستمگر از لابه من
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.